Het is lastig om te duiden waar de oorlog in Iran nu eigenlijk om draait. Media zijn zoekende. Is het op instigatie van Netanyahu inderdaad een poging tot regime change? Deze oorlog gaat m.i. niet over de verschrikkelijke slachtpartij onder Khamenei, de islamistische relifascist die ca 30.000 medeburgers liet afknallen. Over het afschuwelijke bloedbad van de 67.000 omgebrachte Gazanen door de 'bevriende' neonazionist Netanyahu, is het Westen overigens een stuk minder verontwaardigd. Nee, regime change is Trumps moraliserende schaamlapje voor iets heel anders. Is Trump dan op zoek naar het verrijkte uranium om de verdere ontwikkeling van atoombommen door Iran te voorkomen? Of is het wellicht ongekend Reli Theater van de Wreedheid met als titel: Het Einde der Tijden, met een hoofdrol voor Hegseth als de door God Gezondene, die de terugkeer van Jezus wel even voor zijn achterban, de evangelicals, met een al te bombastisch bombardement zal regelen? Of is het toch gewoon weer, zoals zo vaak, een kwestie van geopolitieke belangen, oftewel rauw kapitalisme, van cowboy economie, d.w.z. een hevige strijd om de lead m.b.t. grondstoffen? En dus in dit geval om olie. China moet als coming-up grootmacht die USA dreigt voorbij te stevenen, in alle opzichten worden gekielhaald.

Iran verkocht sinds het begin van de oorlog tot op heden 11.7 miljoen vaten olie aan China, en dat zint Trump helemaal niet. Het gaat zijn fossiele old boys netwerk uitsluitend om de controle over de hele dikke oliepoen als 't over Iran gaat, wat ik u brom. Opvallend is dat Trump afgelopen tijd de Iranese olie-installatie nabij Teheran niet liet bombarderen. Ook is Netanyahu vier dagen geleden teruggefloten door Trump, nadat Israel twee Iraanse raffinaderijen had aangevallen, incl.twee opslagtanks. Er werd eerder al druk gespeculeerd dat Trump het Khargeiland in de Perzische Golf, het hart van de Iranese olie-industrie, wellicht zou gaan bezetten. Ook hier, let op: Trump heeft de militaire installaties vandaag gebombardeerd, maar niet de olie-infrastructuur. Het is overduidelijk dat Trump een partijtje armpje drukken met China forceert. America first. Ook Xi, - die zich overigens muisstil houdt, moet door de knieën voor de faillerende Amerikaanse president, die zich vakkundig in de nesten heeft gewerkt. Trump heeft geld nodig, en niet zo'n beetje ook, USA is feitelijk failliet (Yellen in een brief aan Trump in febr.'23), NU al verdienen de grote oliemaatschappijen goudgeld aan de oorlog. Trump wil de volledige controle over de olietoevoer realiseren. Iran is geen Venezuela, hij heeft zich volledig verkeken op de tegenkrachten van de islamisten. 

Bronnen, de Wallstreet Journal, NOS.

Olie en oorlog: een historische symbiose

Moderne geopolitiek is al jarenlang gebouwd op olie. Dat werd al direct duidelijk aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, toen olievelden strategische doelen werden. Hitler wilde de Kaukasische olievelden veroveren, terwijl de geallieerden hun energievoorziening veilig wilden stellen.

Na de oorlog veranderde het spel, maar niet de knikkers.

In 1953 organiseerden de Amerikaanse en Britse inlichtingendiensten een staatsgreep tegen de democratisch gekozen Iraanse premier Mohammad Mosaddegh. Zijn 'misdaad': hij wilde de Iraanse olie nationaliseren, die tot dan toe grotendeels in handen was van westerse bedrijven. Deze coup, - bekend als 1953 Iranian coup d'état – verving het oude regime door een regime dat veel gunstiger uitpakte richting internationale oliebelangen. Olie en geopolitiek waren vanaf dat moment definitief met elkaar verweven in Iran.

Minder klimaatambitie, meer olie

Na de energiecrisis die volgde op de Russische invasie van Oekraïne boekten oliebedrijven recordwinsten. Shell alleen al verdiende tientallen miljarden extra. Tegelijkertijd werden klimaatdoelen steeds regelmatiger afgezwakt en werden teams die aan de energietransitie werkten ingekrompen. Het signaal is duidelijk: zolang olie extreem winstgevend blijft, behoudt olie, dus fossiel prioriteit voor de altijd inhalige schurkjes in de top.

Oorlog, olie en winst: het ongemakkelijke verhaal achter Shell

Shell tekende afgelopen week olie- en gasdeals in Venezuela. Shell heeft hiermee zijn intentie om nieuwe kansen in Venezuela te benutten als de wiedeweerga formeel laten vastleggen. Donderdag sloot het olie- en gasconcern daarvoor verschillende deals met de regering van interim-president Delcy Rodríguez.

Auteur: ANP 6 mrt ’26

De ongemakkelijke waarheid: wij westerlingen zijn allen medeplichtig aan de oorlog in Iran

Oorlog is voor de meeste mensen een ramp. Voor oliebedrijven is het vaak juist de kans op exorbitante winsten. Wanneer zoals nu spanningen verder oplopen in het Midden-Oosten, wanneer tankers vol met olie voor mn China worden bedreigd in de Straat van Hormuz, gebeurt er vrijwel altijd hetzelfde: de olieprijs stijgt als een malle. En wanneer de olieprijs stijgt, stijgen ook de winsten van USA oliebedrijven, evenals die van de Nederlands-Britse gigant Shell plc navenant. Waarmee een oude beurswijsheid weer grondig kan worden afgestoft: Never Sell Shell. Overigens, zowat elke Nederlander heeft wel een stapeltje aandelen Shell in bezit..

Een ongemakkelijke vraag: waarom blijven wij dit perfide systeem financieren? Het is makkelijk om Shell als de slechterik neer te zetten. Maar dat is slechts een deel van het verhaal. Want ondertussen:

• miljoenen Nederlanders tanken bij Shell-stations
  

• Nederlandse pensioenfondsen beleggen in oliebedrijven
  

• Nederlandse indexfondsen stoppen ongemerkt Shell-aandelen in onze aandelenportefeuilles
  

Zelfs wie nooit zelf bewust een aandeel koopt, heeft via pensioen of ETF vaak alsnog een stukje Shell in bezit.

We veroordelen het ooit zo succesvolle vaderlandse oliebedrijf, maar we financieren het tegelijk.

Hoe hypocriet zijn we eigenlijk?

De echte vraag is dus misschien niet alleen hoe hypocriet Shell is?

Maar hoe hypocriet wij zelf zijn?

En dat geldt net zo goed voor mijzelf! Vandaar mijn oproep, wanneer u tegen (deze) olie oorlog bent:

BOYCOT SHELL  

waar en wanneer

hoe of wat

wie en waarom

u maar kunt!