-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Auteur: ANP 6 mrt ’26

ps De Fransen zijn nu onder veel kabaal akkoord met pensioen op je 64e. Hoe eerlijk is dat mbt een land als NL? 

Jamie Seidel

Klik hier om een tekst te typen.

Bron: John Quigley analyseert in ‘The Legality of a Jewish State’ uitvoerig de juridische problemen rond de totstandkoming van Israël.

Ik wil gewoon ook nog wat zeggen. Ik heb niks opgeschreven. Paul, dat je bent overleden. Dat is raar om te zeggen. Dit voelt ineens zo onecht. Wij kenden jou vooral als naaste buren, we hadden een geweldige band. Dat klinkt misschien simpel, maar zo was het wel. We zochten elkaar vaak op. Er was altijd wel wat. We praatten. Over van alles. Het werd bijna altijd later dan de bedoeling was. En dan dronken we een wijntje. ‘n Wit wijntje. Zo gezellig.  Jij hield van dat soort momenten. Dat er even niks hoefde. Dat niemand vroeg hoe laat het was. Dat je gewoon bleef zitten. Met dat witte wijntje. En wat hebben we veel gelachen. Om kleine dingen. Flauwe grappen die echt nergens over gingen. Iemand die een glas omgooide. Zonde! Iemand die hetzelfde verhaal nog maar es een keer opnieuw vertelde. Een heel enkele keer dacht ik: nu is het wel genoeg.  Dan moest die fles toch eerst nog even leeg.  En de volgende werd al snel ontkurkt.  Dan werd het toch ineens weer zo onwijs gezellig. Ik denk nog terug aan dat weekend. Met z’n vieren op stap. Jouw idee. Even weg. Gewoon doen. Het was bloedheet in die camper. Dat we in ons blootje waren, viel eigenlijk niet eens op. We leefden buiten. s’ Middags trakteerden wij  jou op een wit wijntje, je ging staan rommelen in dat mini-ijskastje. En ja hoor, ijsblokjes! Je gooide er plotseling eentje naar me toe. Lachen was dat. Je had daar niet veel nodig.  Een stoel.  Of geen stoel. We stonden, of lagen zo'n beetje. Dat voelde zo gewoontjes. Alleen moesten we soms zo lachen. Die keer dat jij die goedkope nepchampagne als een idioot had zitten schudden. Hoe jij mij-he-le-maal met dat  fluim onderspoot. Zelfs Arie moest erom lachen. Ja toch Arie!? En nou ben je er niet meer, Paultje. Ineens, hoppa, weg, uit het leven gerukt.  Els,, wat vind ik het rot voor je. Zo’n lieve man. Die ga je heel erg missen. Anders wij wel.  Nu sta ik hier.En nu is er nog even geen sprake van een wijntje. Dat merk ik ineens heel sterk. Dat dat er niet is. Dat hij er niet is. Dat niemand zegt: ach joh, nog eentje dan. Dat maakt het ineens heel stil. Ik mis hem nu al. Meer dan ik dacht.Meer dan gezellig, dat was het.  Dank jullie wel.  Proost, ouwe reus. 

Pijn is geen eenduidig signaal Het is een fluctuerende wantoestand. Wie pijn reduceert tot een meetbaar fysiek symptoom, een meting, een score, een scan, mist waar het werkelijk over gaat: een menselijk lichaam dat ineens ergens vastloopt. Het hardnekkige medische misverstand De geneeskunde doet alsof lichaam en geest twee aparte werelden zijn. Dat cartesiaanse dualisme is niet alleen filosofisch achterhaald, het is medisch schadelijk. Het leidt tot medische protocollen die zg. perfect kloppen en patiënten die zich toch onbegrepen blijven voelen, dankzij vaak hevige onverklaarbare pijn.  Psychisch → fysiek Depressie verhoogt ontstekingswaarden. Chronische stress verandert het immuunsysteem. Trauma nestelt zich in spieren, darmen, hartslag. Dit is geen zweverigheid, maar neurobiologie: cortisol, cytokinen, autonome ontregeling. Wie dit negeert, schrijft pijnstillers voor, waar meer (zelf)vertrouwen, veiligheid, bezigheid of juist rust of therapie nodig is. Fysiek → psychisch Omgekeerd is het net zo evident. Langdurige fysieke pijn maakt angstig, somber, prikkelbaar. Slaap verdwijnt, relaties slijten, werk valt weg. Soms krijgt de pijn van de patiënt het etiket ‘psychisch’, alsof dat een medische degradatie is. Alsof het niet logisch is dat een lichaam dat maandenlang door pijn geteisterd wordt, niet ook de geest daarin meesleept. Het falen van het medische protocol Het huidige medische handelen is vaak krankzinnig precies omdat lichaam/geest zo netjes gescheiden zijn. De orthopeed diagnostiseert een prima heup. De psycholoog constateert een teveel aan stress. De patiënt treft niemand die hem als een geheel organisme ziet. Uitkomst: eindeloze doorverwijzingen, frustratie, medical shopping en pijn die vaak chronisch blijft. Pijn is mede gerelateerd aan de omgeving Pijn ontstaat niet alleen in je organisme, maar laveert tussen lichaam, brein en omgeving. Werkdruk, burn-out, bestaansonzekerheid, eenzaamheid: ze worden niet vergoed door de zorgverzekeraar, maar ze kruipen wel in het zenuwstelsel. Wie pijn behandelt zonder maatschappelijke context, behandelt de patiënt niet werkelijk.  Artsen zouden veel meer kunnen, - veel meer moeten samenwerken met bijv. psychologen, fysiotherapeuten.

Halfslachtige bezuiniging

Beste lezers,

https://www.trouw.nl/duurzaamheid-economie/de-vs-lenen-bijna-nergens-zoveel-als-in-europa-en-dat-is-in-theorie-een-heel-zwaar-wapen-tegen-trump~be762ffb/

Klimaatverandering bestaat.Ik verbied ontkenning.Fossiele brandstoffen zijn strategisch verlies.Ik sluit kolenmijnen.Ik breek oliebelangen.Wie de aarde sloopt, werkt tegen Amerika.

Een weerwoord op Van Rossem en Mens in HP/De Tijd. 

Wat een rammelend interview met filosoof Bart Brandsma, in de VK van 24 jan. , als zou juist de positie van het ‘midden’ cruciaal zijn in de wedstrijd tussen de tegenpolen ‘volk-elite’.  Deze tegenstelling ‘volk/elite’ gaat mijns inziens volledig mank. 

Stelling: De Nederlandse Staat staat op het punt tientallen miljarden uit te keren aan boeren, terwijl diezelfde sector decennialang structurele milieuschade heeft veroorzaakt. Wie vervuilt, betaalt. Behalve als hij vervuilde met mest, stikstof en pesticiden.Dan betaalt de belastingbetaler. De kernvraag: waarom geldt het ‘de vervuiler betaalt’-principe overal, behalve voor de agrarische sector? Hoe het zit met 70 jaar landbouwbeleid = 70 jaar milieuschade?! Na de oorlog werd landbouw bewust geïndustrialiseerd: schaalvergroting intensieve veehouderij kunstmest & pesticiden monoculturen Met als gevolg: structurele stikstofdepositie fosfaat- en nitraatvervuiling van bodem en water massaal biodiversiteitsverlies aantasting van Natura 2000-gebieden verzuring van bodem en water Dit was geen ongeluk, maar welbewust beleid vanuit de agroindustrie. Wat heeft die schade gekóst? Je hoeft geen exact eindbedrag te noemen, maar je kunt wel een soort van orde van grootte schetsen: Waterzuivering (nitraat, pesticiden): miljarden Herstel natuurgebieden: tientallen miljarden Gezondheidskosten (fijnstof, ammoniak): structureel vele miljarden Klimaatschade (methaan, lachgas): nog nauwelijks ingeprijsd Conservatieve schattingen plaatsen de maatschappelijke kosten van intensieve landbouw al decennia ver boven de opbrengsten. En nu: de rekening omdraaien Nu blijkt dat: natuur  'op slot' zit ( en niet alleen natuur, heel NL!) vergunningen niet houdbaar zijn Europa vigerende wetten terecht streng handhaaft zegt de politiek desalniettemin  tot op heden: 'De boer moet worden gecompenseerd'. Niet omdat hij vervuilde. Maar omdat hij moet stoppen met vervuilen. Dat is geen schadevergoeding - dat is afkoop. De mythe van de ‘onschuldige boer’ Niet elke individuele boer ontwierp dit systeem Maar: iedere boer profiteerde er wel decennialang van Met subsidies, exportvoordelen en fiscale steun De sector als geheel: privatiseerde de winst socialiseerde de schade Het debat gaat niet over: 'Gunnen we boeren geld?' Maar over: 'Wie betaalt de rekening van 70 jaar milieuschade?' De landbouw heeft Nederland gevoed.Maar ze heeft het land ook vreselijk vervuild.En wie 70 jaar mocht vervuilen zonder te betalen,hoeft niet óók nog eens beloond te worden voor het stoppen daarmee. Het ‘vervuiler betaalt’-principe mag geen loze slogan worden. Er ligt hier niet alleen een morele, maar juist ook onontkoombare wettelijke grens. En die grens wordt in de landbouw al decennia lang overschreden.

Mark Rutte studeerde in de jaren ’80/’90 in Leiden, waarbij hij zich naar eigen zeggen acht jaar lang vol passie verdiepte in geschiedenis en wel in het onderwerp: waarom het misgaat. Wellicht kan hij zijn oude aantekeningen nog eens doorlezen. Ja goed zo, Mark, en kijk nu eens naar wat daar over Machiavelli stond over diplomatie: ..mensen vergissen zich wanneer zij denken dat verregaande arrogantie met inschikkelijkheid kan worden beteugeld. Wie iets weggeeft omdat hij dat niet kan vasthouden, verliest het respect van zijn tegenstander. Vervolgens zal de vijand geen genoegen nemen wat hij zonder geweld te gebruiken gratis cadeau kreeg. Hij zal verder gaan.

De  onvermijdelijke staatsrechtsgeleerde Wim Voermans probeert vandaag op een cruciaal moment in de formatie in een openlijke brief in de VK diezelfde formatie een zetje te geven in een door hem en vele, vele anderen gewenste richting: begin niet aan een minderheidsregering! Bedoeld maar door Voermans niet benoemd wordt: ga nu maar gewoon  voor een samenwerking met de neofascistische Ja21,  ook al ruikt dat minder fris, een andere optie is er immers niet, dankzij de verregaande obstructie van Yesulgoz -(ook die VVD chantage vermeldt Voermans niet). De belangen zijn groot, met name van VVD en de belangrijkste kongsi achter de schermen:  die van de werkgevers. Dus de hopelijk principiële Rob Jetten wordt op deze wijze van alle kanten onder druk gezet, in dit geval onder de zg objectieve mening van deze prof, die echter geenszins objectief is. In het hierboven afgedrukte fragment leest u de argumentatie: Voermans maakt hier een vergelijking met Denemarken en Zweden waar het juist prima gaat met hun minderheidsregeringen. Bij ons zouden kleinere partijen teveel afwijken van de benodigde links/rechts blokken. Onzinnig! Zonder enige verdere argumentatie wordt daarmee afgedaan aan de kans om juist een nieuwe weg in te slaan in Nederland waarbij juist meer op grond van de inhoud per keer met wisselende meerderheden besluiten worden genomen in plaats van het eeuwige gekibbel tussen de  links/rechts blokken., hetgeen alleen maar leidt tot patstellingnames.

Frank van Vree is emeritus hoogleraar Geschiedenis van Oorlog, Conflict en Herinnering aan de Faculteit der Geesteswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam en geassocieerd onderzoeker bij het NIOD Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies van de Koninklijke Academie van Wetenschappen. Dat is een hele (Koninklijke, toe maar zeg!) mond vol voor iemand die blijkens het artikel pretendeert te weten wat fascisme inhoudt. Niet dus, hoe verontrustend! De heer van Vree spreekt met kilo's meel in de mond. Hij spreekt liever over illiberalisme. Zijn opportunistische artikel valt deze auteur zonder meer kwalijk te nemen. Ik vind ook de Groene lichtelijk van het padje, nu deze week de hoofdredacteur, Xandra Schutte, het blijkbaar nodig achtte om er zelfs een hoofdartikel aan te wijden met als titel:   'De illiberalen van nu zijn niet de fascisten van toen.'