Ooit, in 2002 noemde ik op het toenmalige VK-blog Wilders o.a. een Nederlandse imam. Voor het eerst in NL gebruikte ik toen het woord neofascist, vanwege zijn banden met neonazistische Engelse hooligans en ja hoor: ik kreeg werkelijk iedereen over me heen. De media buitelen nu inmiddels over elkaar heen van opwinding over de winst van de AfD in Duitsland. Terecht: de opmars aldaar van extreemrechts is ernstig. Maar een beetje historische zelfreflectie kan in Europa geen kwaad. Verkiezingen, politieke retoriek en maatschappelijke verharding laten de opkomst van het neofascisme in tal van landen gedurende al veel langere tijd overduidelijk zien. Ziende blind wellicht? Engeland, Frankrijk, Italië, Nederland en tal van kleinere andere Europese landen kennen al tientallen jaren een giga groei van radicaal-rechtse en extreemrechtse, en in mijn ogen neofascistische bewegingen. Waarom doen we alsof Duitsland plotseling het probleem is? Waar bleef diezelfde kritische zelfreflectie toen Nederlandse partijen en politici steeds verder opschoven en xenofobe en nationalistische retoriek steeds normaler werd? En dan nu die grote morele verontwaardiging over Duitsland? Nederlandse media hebben de extreem-rechtse aardverschuiving niet alleen uit en te na beschreven, maar al te vaak ook genormaliseerd door de voortdurende aandacht, het overnemen van extreemrechtse (eerst wel zo ontwijkend radicaal rechts genoemde) frames en het steeds verder opschuiven van het populistische popie-jopie-gedachtegoed. Het jarenlang kritiekloos overnemen van popupolitieke taal bepaalde allengs in NL wat als normaal en salonfähig wordt ervaren. Zie m.n. ook de NL omroep, bar en boos! Nederland kent nog net geen nazistisch regime, maar wel een al jaren groeiend extreemrechts milieu én een politieke normalisering van ideeën die daaruit voortkomen. Precies daarom is de Nederlandse verontwaardiging over de AfD zo opvallend selectief. Nederland telt: Tal van extreemrechtse  milieus: sommige groepen combineren nationalisme met racistische of etnisch-zuiverende ideeën, antisemitisme, complot-theorieën en verheerlijking van Hitler of nazi-Duitsland. Verdinging in het denken over mensen in nood Asielzoekerscentra beginnen steeds meer op kleine concentratiekampen te lijken. Regelrecht neonazistische netwerken: kleine, maar aantoonbaar strijdbare groepen waarin nationaalsocialistische symboliek, rassenleer en antisemitisme expliciet worden uitgedragen. Zie bv. de knokploegen bij asielzoekerscentra en de  - het geweld niet schuwende - leden van Farmers Defense Force.  De politieke situatie nu: de NL neofascisten van PVV, FvD, Ja 21, BBB, SGP, Monica, Markuszower, VVD/ Yesilgöz overtreden in hun doen en laten al tijdenlang structureel bijna dagelijks , ook in de media de Grondwet met gewauwel over remigratie. Merz heeft dus groot gelijk, door over etnische zuivering te spreken. Remigratie verwijst naar gedwongen of massale verwijdering van mensen met een migratieachtergrond en dáár ligt de historische en ideologische overlap met etnisch-nationalistische en soms regelrecht neonazistische denkbeelden. Het gaat dus niet langer over neutraal migratiebeleid, maar over regelrecht fascistisch gedachtegoed met duidelijke wortels in etnisch nationalisme en het Europese nazistische verleden.

Naar aanleiding van het recente ongeluk veroorzaakt door boeren die met hun tractoren op de snelweg reden op weg naar een demonstratie, waarbij twee doden omkwamen, dankzij filevorming. Overigens werd deze zoveelste illegitieme boerenoptocht godbetert vooraf gelegitimeerd door de autoriteiten. Onze rechtsstaat staat hierbij op het spel: oftewel wordt verkracht en wel door haar eigen dienaren. 

1-30 afleveringen tekst Aan gene zijde zie: https://www.uitgeverijpartout.nl/product/19225759/aan-gene-zijde-toneelroman

In een recente bijdrage in de Volkskrant wordt de gedachte dat de Verenigde Staten in de richting van financiële insolventie bewegen als onzin afgedaan. Dat oordeel vind ik te stellig. De vraag is niet of de Amerikaanse overheid morgen haar rekeningen kan betalen, maar of het huidige economische systeem op lange termijn houdbaar is. Karl Marx betoogde in Das Kapital dat niet de staatsschuld, maar de productie van meerwaarde de kern van de economie vormt. Winst ontstaat doordat arbeid meer waarde voortbrengt dan in lonen wordt uitbetaald. Wanneer die bron van waarde onder druk komt te staan, groeit de afhankelijkheid van krediet en schulden. Krediet kan economische problemen tijdelijk verhullen, maar neemt de oorzaken niet weg. Vanuit dat perspectief is de enorme Amerikaanse staatsschuld meer dan een boekhoudkundig gegeven. Zij weerspiegelt een economie die steeds afhankelijker wordt van schuldfinanciering. De verwachte opbrengsten van AI blijven vooralsnog achter bij de enorme investeringen, terwijl oorlogen en klimaatverandering de economische druk verder opvoeren. Dat de dollar de internationale reservemunt is, geeft de Verenigde Staten een uitzonderingspositie. Daardoor kan het land langer en goedkoper lenen dan andere staten. Maar ook aan die positie zijn grenzen. Elke dag stijgt de te betalen rente op de staatsschuld. De wezenlijke vraag is daarom niet of de VS morgen failliet gaat. Een soevereine staat met een eigen munt gaat niet failliet zoals een onderneming. De vraag is of een economie die steeds afhankelijker wordt van schulden, financiële markten en monetaire verruiming, duurzaam stabiel kan blijven. Marx biedt nog altijd een bruikbaar analytisch kader om die vraag te onderzoeken. Men hoeft zijn conclusies niet volledig te onderschrijven om te erkennen dat de door hem beschreven spanning tussen kapitaal, schuld en economische groei ook vandaag zichtbaar is. Die discussie verdient meer nuance dan de kwalificatie 'onzin'. De verwachting is dat juist die onderliggende spanningen uiteindelijk kunnen uitmonden in een wereldwijde financiële crisis. 'Verelendung' ligt dan op de loer.. Salut, Rutger W. Weemhoff cultuurfilosoof en publicist te Amsterdam   www.uitgeverijpartout.nl