Klik hier om een tekst te typen.

  Mijn reactie aan HPdeTijd/Sjerps staat onder het artikel   HPdeTijd dd zo 5 april   MEDIA Een halve waarheid is een hele leugen’ Hoe leggen Nederlandse media zoals het Jeugdjournaal en Schooltv het Israëlisch-Palestijnse conflict uit aan kinderen? Ze versimpelen het te zeer en kiezen partij tegen Israël, ontdekte Maaike van Charante, die er een rapport over schreef. ‘Veel berichtgeving is eenzijdig en sturend.’ 18/03 | 2026doorMarieke Sjerps Leestijd 14 minuten Sinds 7 oktober 2023 worden we overspoeld met berichten over Israël en Gaza. Ook kinderen en jongeren worden ermee overladen – via bijvoorbeeld het NOS Jeugdjournaal en Schooltv. Maar er schort veel aan die berichtgeving, concludeert Maaike van Charante na grondige analyse van uitgezonden videomateriaal. In het rapport Wat leren we onze kinderen stelt ze dat jongeren zeer eenzijdig te horen krijgen wat er in het Midden-Oosten speelt. Het is een dringend pleidooi voor toezicht op de kwaliteit van berichtgeving. Als burger heeft u opvallend veel interesse voor de rol van de journalistiek. Waar komt die belangstelling vandaan?  “Zolang ik me kan herinneren ben ik nieuwsgierig naar wat er in de wereld gebeurt en hecht ik veel waarde aan goede journalistiek. Ik weet nog dat ik me in de jaren tachtig erg stoorde aan artikelen waarin met dedain werd gesproken over bewoners in oude wijken die op Hans Janmaat van de Centrumdemocraten stemden. Mijn man en ik woonden toen ook in een oude volkswijk en we beseften goed wat daar aan de hand was. Maar daarover lazen we niets in NRC Handelsblad, de krant waarop we geabonneerd waren. Die alertheid had ik trouwens ook al als tiener. Ik maakte me er bijvoorbeeld druk over dat de verslaggeving over Israël ineens als een blad aan de boom omdraaide.” Volgde u als tiener het nieuws over Israël? “Dat is toevallig zo ontstaan. In de zesde klas – nu groep acht – moesten we een werkstuk maken over een actueel onderwerp. In de krant las ik dat Israël 25 jaar bestond (in 1973). Ik heb toen veel informatie over de ontstaansgeschiedenis van het land uit bibliotheekboeken en encyclopedieën gehaald. “Israël bleef in het nieuws, want in 1973 was de Jom Kipoer-oorlog, en de oudejaarsconference van Wim Kan ging ook bijna helemaal over het Midden-Oosten. Des te verwarrender vond ik het dat kranten ineens anders gingen schrijven over wat er aan de hand was dan daarvoor. Ook las ik dingen die niet klopten. Ik begon te beseffen dat kranten niet per definitie de waarheid vertellen. “Mijn honger naar nieuws is gebleven, hoewel ik daar jarenlang weinig mee heb gedaan toen ik voor ons jonge gezin zorgde. Sinds de komst van internet ben ik kritischer geworden. Daarmee kreeg ik immers toegang tot tal van bronnen. Ik leerde hoe ik oorspronkelijke informatie kan vinden en hoe ik bronnen goed moet checken. Dat kwam ook door mijn zonen. We zochten vaak samen dingen uit" CV Als auteur is Maaike van Charante (65) een laatbloeier. Acht jaar geleden begon ze met schrijven van kritische artikelen op sociale media en op platforms als OpinieZ.com. Ze is een junk als het om factchecken gaat – wat wil zeggen dat ze net zolang graaft tot ze de oorspronkelijke bron of feiten heeft opgediept. X-gebruikers kennen haar als @Repelsteeltje21 (‘Houdt van feiten, haat hypocrisie’). Sinds een jaar heeft ze een podcast samen met Bart Nijman: Nijman & Charante Podcast. Van Charante werkte voorheen als lerares Nederlands en Duits in het voortgezet onderwijs, en was huiswerkbegeleidster. Wat leren we onze kinderen? – Rapport educatief videomateriaal Israëlisch-Palestijns conflictTe downloaden via watlerenweonzekinderen.nl, papieren versie te bestellen voor €29,50Zie ook: maaikevancharante.nl U ging artikelen schrijven, vooral voor online media, en publiceerde een paar boeken.  “Ik heb een boek geschreven over de teloorgang van de Schilderswijk in Den Haag (Het verdriet van de Schilderswijk – red.), en een over het toenemende gebrek aan debat in Nederland. Mijn publicaties zijn de weerslag van veel onderzoek en staan vol bronvermeldingen. Ik graaf diep en check veel.  “Over Israël schreef ik weinig, want het land was weinig in het nieuws. Maar sinds 7 oktober 2023 is het roer wel om. Al snel verschenen er allerlei misvattingen in de media. Ik ben toen artikelen met achtergrondinformatie gaan schrijven voor Opiniez.com. Daags na de Hamas-aanval schreef ik dat het Palestijnse volk klem zit in een situatie waarin het door de Arabische landen en Palestijnse leiders beland is. Een uitzichtloze situatie voor een beklagenswaardig volk. Dat vind ik oprecht.”  U bent terug bij uw vroegere interessegebied, de berichtgeving over Israël en Gaza. Uw conclusies zijn vaak contrair aan wat gevestigde media berichten.  “Ik heb een vrij goed geheugen en ik kom regelmatig berichten tegen waarbij ik denk: klopt dit wel, dat is toch anders gegaan? Dan ga ik spitten en check ik of de informatie correct en volledig is. Ik analyseer bijvoorbeeld ook de opbouw van een artikel of televisie-item, want het maakt nogal uit welke invalshoek je kiest en wat er benadrukt wordt. Wat wordt er weggelaten, welke woorden worden er gebruikt?  “Dus als er in de media iets over de wapenstilstand wordt beweerd, pak ik het akkoord erbij. Als een NOS-artikel over een actie van Israël in Gaza gaat, kijk ik wat verschillende buitenlandse kranten daarover melden, zo nodig ook de kritische Israëlische oppositiekrant Haaretz. Vaak vind ik aanvullende informatie die de NOS niet haalt. De NOS baseert zich vaak alleen op Al Jazeera. Ik verzin dus geen ander verhaal, maar baseer me op gevestigde media, op officiële rapporten, overeenkomsten en oude archieven.” Berichtgeving over Israël en Gaza kun je een loopgravenoorlog noemen. U kunt het ook bij het verkeerde eind hebben. “Natuurlijk sla ik de plank weleens mis, dat dat zal ik dan rechtzetten. Maar ik loop nooit zomaar achter een bericht of gerucht aan, ook niet als het mijn eigen denkbeelden bevestigt. Telkens vraag ik me af: wat is logisch, wat is aannemelijk, en uit welke bron komt het bericht?  “Zo werd laatst online het bericht verspreid dat Hamas een uitkering geeft aan 50.000 weduwen van mannen die in de Gaza-oorlog zijn omgekomen. Op sociale media werd al snel geconcludeerd dat er dús 50.000 Hamas-strijders zijn omgekomen en dat 50.000 van de 70.000 doden in Gaza terroristen waren. Dat heb ik niet klakkeloos overgenomen, maar ik heb de oorspronkelijke verklaring van Hamas erbij gezocht. Die gaat over ‘50.000 weduwen’, en niet over ‘weduwen van Hamas-strijders’. Dus de snelle conclusie van velen klopte niet.  ‘Jongeren krijgen niet de feiten die tonen hoe complex geopolitieke conflicten kunnen zijn.’ “Een ander voorbeeld: Al Jazeera berichtte medio februari dat er 2842 Palestijnen verdampt waren doordat Israël bepaalde bommen had gebruikt. Het bericht werd gretig gedeeld. Maar de betreffende wapens – MK-84, BLU-109 en GBU-39 – zijn conventionele explosieven; daar kunnen lichamen helemaal niet door ‘verdampen’. Dat bericht kwam van de ‘civiele bescherming van Gaza’, die vermiste personen bestempeld had als ‘verdampt’. Ik zeg maar niets over het exacte aantal – 2842 – dat in een chaotische oorlogssituatie zou zijn opgetekend.” Vorig jaar deed u uitgebreid onderzoek naar de berichtgeving van de NOS/NTR voor kinderen en jongeren over het Israëlisch-Palestijns conflict. Waarom dat onderzoek? “Kinderen en jongeren zijn cognitief en emotioneel nog erg beïnvloedbaar. Uit pedagogisch oogpunt moeten we ze gunnen dat educatief materiaal aan hoge standaarden voldoet, zodat ze kunnen uitgroeien tot weerbare, kritische volwassenen.  “Meerdere mensen meenden dat de berichtgeving over Gaza voor jongeren onnauwkeurig en onvolledig was. Ik ben gevraagd dat te onderzoeken en ik heb dat gedaan, samen met José Hak en een groep vrijwilligers, waaronder een arts, enkele juristen en een Midden-Oosten-deskundige met veel kennis van de islam. Zij lazen mee, gaven feedback en hielpen factchecken. (Zie pagina 59 van het rapport voor de namen van de vrijwilligers – red.) We onderzochten 45 Jeugdjournaals en 35 kennisfilmpjes vanaf 7 oktober 2023 tot begin 2025. Kennisfilmpjes zoals NOS Stories gaan dieper op bepaalde thema’s in, bijvoorbeeld: ‘Wie is Benjamin Netanyahu?’ en ‘Wat is de Nakba?’. Ze maken deel uit van het aanbod van Schooltv en worden ook in lesboeken genoemd. Buiten het onderwijs kun je ze ook bekijken.” Wat zijn zoal jullie bevindingen? “Overheersend is dat er veel relevante informatie wordt weggelaten. Een halve waarheid is eigenlijk een hele leugen. Veel berichtgeving is eenzijdig en sturend. De geschiedenis van de Joodse staat wordt steeds meer uitgegumd en regelmatig wordt de geschiedenis van het conflict herschreven. Accenten en weglatingen maken het gecompliceerde conflict behapbaarder. Dat een journalist daarvoor kiest is begrijpelijk, maar ook gevaarlijk, want hierdoor wordt de situatie net als in een kinderboek opgedeeld in helden en schurken, in slachtoffers en daders. En informatie die niet bij dat verhaal past, blijft achterwege. Jongeren krijgen dus niet de feiten en achtergrondinformatie waarmee ze kunnen zien hoe complex geopolitieke situaties en conflicten kunnen zijn, en waarmee ze een eigen mening kunnen vormen. Integendeel, er wordt hun één geconstrueerd verhaal voorgeschoteld waaruit ze slechts één conclusie kunnen trekken.” Heeft u concretere voorbeelden? “Denk aan woordkeuze. De inlichtingendienst Mossad wordt in een kennisfilmpje ‘de beruchte geheime dienst van Israël’ genoemd. Dan is de toon wel gezet. Het ‘ministerie van gezondheid in Gaza’ wordt vaak als bron opgevoerd. Dat klinkt vertrouwenwekkend, terwijl wat die medewerkers zeggen door Hamas wordt gedicteerd.  “Ik geef wat voorbeelden uit het Jeugdjournaal van 23 oktober 2023 (analyse 28 – red.). Dat is dus zestien dagen na de moordpartij uitgezonden en heeft als onderwerp: ‘Dit moet je weten over de ruzie tussen Israël en de Palestijnen’. Daar gaat het meteen al mis, want Israël heeft geen ruzie met de Palestijnen, het is in oorlog met Hamas.  “De correspondente vertelt dan: ‘Israël was echt ontzettend boos, en wilde direct wraak, en zei: alle mensen die dit hebben gedaan, moeten we echt kapot maken.’ Dit is suggestief taalgebruik – ‘ontzettend boos’, ‘wraak’, ‘mensen kapot maken’. Helaas blijft achterwege dat Israël de 250 gijzelaars wilde terughalen en het dreigen van Hamas wilde stoppen. Hamas had immers al aangekondigd 7 oktober te zullen herhalen totdat Israël van de kaart geveegd zou zijn. “Iets verderop wordt gesteld: ‘Het conflict gaat over wie waar mag wonen’. Dat is onzin, want de Palestijnen konden gewoon in Gaza wonen en hadden zelfbestuur. In 2005 had Israël zich volledig uit Gaza teruggetrokken. “Ook wordt er gezegd: ‘Na de oorlog (de Tweede Wereldoorlog – red.) besluiten internationale leiders dat Joden, die verspreid over de hele wereld woonden, hun eigen land moeten krijgen.’ Dit suggereert dat het Westen Israël cadeau heeft gegeven aan het Joodse volk uit schuldgevoel over de Holocaust. Dit is een onjuiste voorstelling van zaken die vaker in berichten terugkomt. In werkelijkheid had de Volkenbond (voorloper van de Verenigde Naties – red.) al twintig jaar vóór de Holocaust besloten om in het mandaatgebied Palestina ‘een Joods nationaal thuis’ mogelijk te maken (resolutie van San Remo – red.).  “Voor de volledigheid vertel ik erbij dat er sinds mensenheugenis Joden in Israël hebben gewoond, vooral in de oude steden Jeruzalem, Hebron, Tiberias en Safed. Palestina was geen land maar de naam van het Britse mandaatgebied. Met Palestijnen werden de bewoners van die landstreek bedoeld; dat waren moslims, christenen en Joden. “Een laatste voorbeeld in dit Jeugdjournaal is de opvallende uitspraak: ‘Hamas is eigenlijk de politieke partij die de baas is in Gaza, maar zij hebben ook mensen die vechten.’ Hiermee verhult het Jeugdjournaal dat Hamas door Europa op de terroristenlijst is geplaatst. Het is een ondemocratisch regime, dat de macht in Gaza heeft gegrepen nadat het veel Fatah-aanhangers had vermoord. (Fatah is een Palestijnse politieke beweging, mede opgericht door Yasser Arafat, nu de dominante partij binnen de Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever – red.) Hamas heeft miljoenen dollars subsidie voor de ontwikkeling van Gaza voor zichzelf bestemd, voor oorlogsmaterieel en het bouwen van meer dan 500 kilometer ondergrondse tunnels.” Kwam u nog materiaal tegen dat wel door de beugel kon? “Ja, ongeveer tien procent van de onderzochte uitzendingen zat wel redelijk goed in elkaar.  Wel bleek dat onwaarheden in veel berichten herhaald worden. Bijvoorbeeld dat Israël een apartheidsstaat is, terwijl alle inwoners burgerrechten hebben, ook de ongeveer twee miljoen Arabieren die in Israël wonen. Wel is er onder de Arabische bevolking meer armoede en minder ontwikkeling, omdat het Arabische onderwijs – waar ouders zelf voor kiezen – vaak minder goed is dan het Israëlische. Desondanks is ongeveer een kwart van de Israëlische artsen Arabisch en hebben Arabieren ook andere hoge functies.  “Dat Israël een koloniaal project zou zijn, wordt ook steeds herhaald. Die mythe is ooit in de Koude Oorlog door de Sovjet-Unie de wereld in geholpen, omdat Israël een bondgenoot van de VS werd. Deze roddelcampagne is makkelijk in archieven terug te vinden. Sindsdien vormen het communistische en het islamitische blok samen een ruime meerderheid in de Verenigde Naties. Dat de VN vooroordelen heeft tegen Israël is daarom niet zo verwonderlijk. De VN is verre van democratisch, want de meeste lidstaten zijn geen democratieën.” We hoeven niet zonder meer uit te gaan van de goede intenties van Israël. Er is genoeg om kritisch over te zijn. “Zeker. Dat Netanyahu om een meerderheid te halen de ongure extremisten Ben-Gvir en Smotrich in zijn kabinet heeft gehaald en ze daarmee status heeft gegeven, is zeer laakbaar. Sowieso is de binnenlandse politiek in Israël een wespennest. Het is ook erg kwalijk dat Israël te weinig doet om het geweld tegen de Palestijnen op de Westoever te stoppen.” U stelt dat antisemitisme in Nederland toeneemt door negatieve berichtgeving over Israël. “Dat heeft het CIDI (Centrum Informatie en Documentatie Israël – red.) onderzocht. Vooral onder de jeugd neemt het toe. Internet en sociale media zijn sowieso vergeven van antisemitisme, zoals het Instagram-kanaal CestMocro, dat berucht is om zijn misleidende, demoniserende berichtgeving. Ook via schotelantennes komt er veel Jodenhaat de huiskamers binnen. Jongeren schelden en dreigen veel. Ze noemen Joden kindermoordenaars en kk-Joden. Leraren worstelen met lesmateriaal en met de ontkenning van de Holocaust. Zelfs als er geen Joodse kinderen in een klas zitten, zijn er uitingen dat Joden inferieur zouden zijn. Dan hoop je dat de informatie die ze via de NOS en NTR krijgen volledig en waarheidsgetrouw is. Maar dat is ijdele hoop gebleken. “De berichtgeving van de NOS over Israël is zo demoniserend dat je uitkomt bij een illegale staat die niet zou mogen bestaan. Ik vind het heel gevaarlijk dat gevestigde media hierop aansturen. Dat is mijn mening, dat is niet de conclusie van het onderzoeksrapport.” U pleit voor toezicht op de kwaliteit van berichtgeving voor jongeren. Dat is toch al geregeld? “Het Commissariaat voor de Media – dat een pluriform, betrouwbaar en veilig media-aanbod moet bewaken – en de Ombudsman blijken helemaal geen toezicht te houden. Hoewel er klachten zijn ingediend, zijn feitelijke onwaarheden niet gecorrigeerd en gebeurde er verder niets mee. Voor de duidelijkheid, klachten gingen niet over meningen, maar over aantoonbare fouten die bepalend zijn voor de beeldvorming. In het rapport hebben we een aantal ingezonden klachten opgenomen, met de antwoorden van de Ombudsman en het Commissariaat. Daaruit blijkt duidelijk dat ze klachten opzijleggen.  “In feite is de NOS haar eigen keurmeester. Dat geldt voor de berichtgeving voor jongeren net zo goed als voor alle andere verslaggeving. De NPO, NOS en NTR gebruiken hetzelfde videomateriaal en werken met dezelfde verslaggevers. ‘De berichtgeving van de NOS over Israël is zo demoniserend dat je uitkomt bij een illegale staat die niet zou mogen bestaan.’ “De NOS en de NTR worden van belastinggeld betaald en zijn gebonden aan de Mediawet. Ze zijn wettelijk verplicht om objectief, betrouwbaar, pluriform en ongebonden te berichten. Evenwichtig en niet sturend. Als de regering die eisen stelt, moet dat toch bewaakt worden. Laat ieder vrij zijn te publiceren wat hij wil, maar kwaliteit moet wel getoetst worden, en niet alleen als het over Gaza gaat. Daarom grijp ik graag terug op de journalistieke codes. Die zijn bedoeld om journalisten en media te beschermen tegen hun eigen menselijke zwakheden. Er zijn internationale journalistieke beroepscodes, en elk medium heeft eigen codes geformuleerd. Ik heb de producenten daar ook per brief op aangesproken.” Kan het zijn dat media vooral afgaan op de mening van internationale organisaties, zoals ngo’s? Die hebben immers veel kritiek op Israël. “Nederlandse media presenteren internationale organisaties als gezaghebbend en neutraal, maar dat zijn ze helemaal niet. Er is veel bewijs voor hun activisme, ook door getuigenissen van voormalige medewerkers. Toch komen hun woordvoerders als objectieve duiders in de media aan het woord. Ngo’s hebben vooral een zeer kwalijke rol gespeeld bij de introductie van het woord genocide. Volkerenmoord dus. In Gaza zijn veel mensen omgekomen, waaronder veel Hamas-aanhangers en ook Gazanen die door Hamas zijn vermoord. Maar de twee miljoen inwoners van Gaza zijn niet opzettelijk en systematisch uitgeroeid en dat is ook nooit de intentie, noch het beleid van de regering geweest, ondanks idiote uitspraken van enkele ministers.  “In een interview dat de Britse oud-generaal John McColl in 2024 gaf toen hij terugkwam van een onafhankelijke missie in Gaza waaraan hij leiding had gegeven, vertelde hij verbaasd te zijn geweest dat Israël er alles aan doet om burgerslachtoffers te voorkomen (The Times, 11 september 2024). En hij is niet de enige waarnemer die dit heeft geconstateerd. Maar zo’n bericht haalt de NOS helaas niet. Integendeel, Wilma Haan, de adjunct-redacteur van de NOS, stuurde juist verheugd een interne mail rond toen correspondente Nasrah Habiballah voor het eerst over ‘genocidaal geweld’ sprak in het Journaal. “Er was ook lang discussie over medewerkers van UNRWA (VN-organisatie voor hulpverlening aan Palestijnse vluchtelingen in het Nabije Oosten), die volgens Israël meegedaan zouden hebben met de Hamas-aanval op 7 oktober. Dat werd bij hoog en bij laag ontkend, want dat zouden VN-medewerkers nooit gedaan kunnen hebben. Er zijn toen twee commissies ingesteld, elk met een eigen onderzoeksopdracht. De eerste die met bevindingen naar buiten kwam had alleen administratieve aspecten van UNRWA onderzocht, niet de medeplichtigheid aan de moordpartij. Toch concludeerden veel media dat UNRWA-medewerkers dus geen blaam trof.  “De tweede commissie concludeerde later, in het OIOS-rapport, wel dat negen UNRWA-medewerkers meegedaan hadden met de aanval. Daarover bleef het stil. De NPO-Ombudsman noemde mijn klacht hierover ‘een verschil van interpretatie’. Ik wil nog uitgaan van onwetendheid bij journalisten. Ik wil uitgaan van slechte journalistiek, en zelfs van groepsdruk. Maar het resultaat is natuurlijk demonisering van Israël.” Begin dit jaar waren er verschillende kritische berichten over de rol die internationale organisaties spelen. Wat kunt u daarover vertellen? “Meerdere Europese landen hebben het ontslag geëist van de speciale VN-rapporteur voor de Palestijnse gebieden, Francesca Albanese. Zij heeft sinds 7 oktober keiharde leugens en antisemitische uitspraken verspreid in tal van interviews en lezingen. Ze rechtvaardigde onder meer de Hamas-aanslagen gericht op Israëlische burgers ‘omdat zij bezetters zijn’ en ze ontkende dat er verkrachtingen gepleegd waren. De Franse minister van Buitenlandse Zaken Jean-Noël Barrot noemde haar een politieke activist die haar positie te lang heeft misbruikt, met als directe aanleiding een speech tijdens een online Al Jazeera Forum waarin Albanese repte van ‘een gemeenschappelijke vijand van de hele mensheid’.” (Barrot zei onder meer: “Frankrijk veroordeelt onvoorwaardelijk de schandalige en verwerpelijke opmerkingen van Albanese, die gericht zijn tegen (–) Israël als volk en als natie, wat volstrekt onaanvaardbaar is.” Duitsland, Italië, Oostenrijk en Tsjechië veroordeelden haar uitspraken eveneens – red.) “Ook Oxfam kwam dit voorjaar onder vuur te liggen. Vroeger was die organisatie gericht op armoedebestrijding, nu is ze duidelijk politiek geëngageerd. Halima Begum, de voormalige CEO van Oxfam UK, beschuldigde Oxfam in een interview van anti-Israël-activisme en het voortdurend aandringen op het gebruik van het woord genocide zonder dat er bewijs voor was.  Media-missersValkuilen in berichtgeving volgens Maaike van Charante: eenzijdige benadering, waardeoordelen of vooroordelen meegeven, feiten verwarren met meningen, ideologisch of emotioneel geladen taalgebruik, weglaten van relevante informatie, veronderstellen wat nog bewezen moet worden, meten met twee maten en onjuiste informatie geven. “En er kwam een verklaring van Artsen zonder Grenzen dat delen van haar ziekenhuizen in Gaza wel degelijk gebruikt zijn en worden door ‘gewapende terroristen’, die patiënten intimideren en zelfs arresteren. Dit hadden ze tot nu toe ontkend en veel media hebben dat kritiekloos overgenomen. De waarschuwingen van Israël blijken nu dus te kloppen.” Vrije nieuwsgaring en persvrijheid zijn belangrijke pijlers van onze democratie. Burgers zouden zelf kritischer hun nieuwsbronnen kunnen kiezen. “De meeste mensen hebben daar de tijd niet voor en velen kunnen dat gewoonweg niet. Ze vertrouwen erop dat journalisten hen kort en duidelijk op de hoogte brengen van wat er gebeurt. Ze gaan uit van de waarden van journalistiek: waarheidsgetrouw zijn, hoor en wederhoor, meerdere bronnen. Verreweg de meeste demonstranten van de Rode Lijn waren keurige burgers, die te goeder trouw denken dat Israël een schurkenstaat is die bestaat uit genocideplegers. Hoe kwamen ze aan die overtuiging? Van hun ‘betrouwbare’ kwaliteitsmedia.” Waarom blijft u zich hiervoor inzetten? “Het gaat me om de journalistieke integriteit, én ik maak me grote zorgen om de Joodse gemeenschap in Nederland en daarbuiten. Nederland wordt extreem onvriendelijk voor Joden. Stap voor stap wordt antisemitisme salonfähig gemaakt, onder het mom van ‘antizionisme’. En de media hebben daar een belangrijke rol in. Als die zich beter aan de journalistieke mores zouden houden, zou al schelen. Dus ik hoop dat er journalisten zijn die hun vakbroeders en -zusters bijsturen. Er zijn er genoeg in Nederland die wel journalistiek integer zijn.” REACTIE van RUTGER WILLEM WEEMHOFF OP BOVENSTAAND ARTIKEL  

Klik hier om een tekst te typen.

In sommige gevallen is AI echt wel heel handig: lees maar (en huiver):

Klik hier om een tekst te typen.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Auteur: ANP 6 mrt ’26

ps De Fransen zijn nu onder veel kabaal akkoord met pensioen op je 64e. Hoe eerlijk is dat mbt een land als NL? 

Jamie Seidel

Klik hier om een tekst te typen.

Bron: John Quigley analyseert in ‘The Legality of a Jewish State’ uitvoerig de juridische problemen rond de totstandkoming van Israël.

Ik wil gewoon ook nog wat zeggen. Ik heb niks opgeschreven. Paul, dat je bent overleden. Dat is raar om te zeggen. Dit voelt ineens zo onecht. Wij kenden jou vooral als naaste buren, we hadden een geweldige band. Dat klinkt misschien simpel, maar zo was het wel. We zochten elkaar vaak op. Er was altijd wel wat. We praatten. Over van alles. Het werd bijna altijd later dan de bedoeling was. En dan dronken we een wijntje. ‘n Wit wijntje. Zo gezellig.  Jij hield van dat soort momenten. Dat er even niks hoefde. Dat niemand vroeg hoe laat het was. Dat je gewoon bleef zitten. Met dat witte wijntje. En wat hebben we veel gelachen. Om kleine dingen. Flauwe grappen die echt nergens over gingen. Iemand die een glas omgooide. Zonde! Iemand die hetzelfde verhaal nog maar es een keer opnieuw vertelde. Een heel enkele keer dacht ik: nu is het wel genoeg.  Dan moest die fles toch eerst nog even leeg.  En de volgende werd al snel ontkurkt.  Dan werd het toch ineens weer zo onwijs gezellig. Ik denk nog terug aan dat weekend. Met z’n vieren op stap. Jouw idee. Even weg. Gewoon doen. Het was bloedheet in die camper. Dat we in ons blootje waren, viel eigenlijk niet eens op. We leefden buiten. s’ Middags trakteerden wij  jou op een wit wijntje, je ging staan rommelen in dat mini-ijskastje. En ja hoor, ijsblokjes! Je gooide er plotseling eentje naar me toe. Lachen was dat. Je had daar niet veel nodig.  Een stoel.  Of geen stoel. We stonden, of lagen zo'n beetje. Dat voelde zo gewoontjes. Alleen moesten we soms zo lachen. Die keer dat jij die goedkope nepchampagne als een idioot had zitten schudden. Hoe jij mij-he-le-maal met dat  fluim onderspoot. Zelfs Arie moest erom lachen. Ja toch Arie!? En nou ben je er niet meer, Paultje. Ineens, hoppa, weg, uit het leven gerukt.  Els,, wat vind ik het rot voor je. Zo’n lieve man. Die ga je heel erg missen. Anders wij wel.  Nu sta ik hier.En nu is er nog even geen sprake van een wijntje. Dat merk ik ineens heel sterk. Dat dat er niet is. Dat hij er niet is. Dat niemand zegt: ach joh, nog eentje dan. Dat maakt het ineens heel stil. Ik mis hem nu al. Meer dan ik dacht.Meer dan gezellig, dat was het.  Dank jullie wel.  Proost, ouwe reus. 

Pijn is geen eenduidig signaal Het is een fluctuerende wantoestand. Wie pijn reduceert tot een meetbaar fysiek symptoom, een meting, een score, een scan, mist waar het werkelijk over gaat: een menselijk lichaam dat ineens ergens vastloopt. Het hardnekkige medische misverstand De geneeskunde doet alsof lichaam en geest twee aparte werelden zijn. Dat cartesiaanse dualisme is niet alleen filosofisch achterhaald, het is medisch schadelijk. Het leidt tot medische protocollen die zg. perfect kloppen en patiënten die zich toch onbegrepen blijven voelen, dankzij vaak hevige onverklaarbare pijn.  Psychisch → fysiek Depressie verhoogt ontstekingswaarden. Chronische stress verandert het immuunsysteem. Trauma nestelt zich in spieren, darmen, hartslag. Dit is geen zweverigheid, maar neurobiologie: cortisol, cytokinen, autonome ontregeling. Wie dit negeert, schrijft pijnstillers voor, waar meer (zelf)vertrouwen, veiligheid, bezigheid of juist rust of therapie nodig is. Fysiek → psychisch Omgekeerd is het net zo evident. Langdurige fysieke pijn maakt angstig, somber, prikkelbaar. Slaap verdwijnt, relaties slijten, werk valt weg. Soms krijgt de pijn van de patiënt het etiket ‘psychisch’, alsof dat een medische degradatie is. Alsof het niet logisch is dat een lichaam dat maandenlang door pijn geteisterd wordt, niet ook de geest daarin meesleept. Het falen van het medische protocol Het huidige medische handelen is vaak krankzinnig precies omdat lichaam/geest zo netjes gescheiden zijn. De orthopeed diagnostiseert een prima heup. De psycholoog constateert een teveel aan stress. De patiënt treft niemand die hem als een geheel organisme ziet. Uitkomst: eindeloze doorverwijzingen, frustratie, medical shopping en pijn die vaak chronisch blijft. Pijn is mede gerelateerd aan de omgeving Pijn ontstaat niet alleen in je organisme, maar laveert tussen lichaam, brein en omgeving. Werkdruk, burn-out, bestaansonzekerheid, eenzaamheid: ze worden niet vergoed door de zorgverzekeraar, maar ze kruipen wel in het zenuwstelsel. Wie pijn behandelt zonder maatschappelijke context, behandelt de patiënt niet werkelijk.  Artsen zouden veel meer kunnen, - veel meer moeten samenwerken met bijv. psychologen, fysiotherapeuten.

Halfslachtige bezuiniging