Ik voel mij verwant aan deze onooglijke cactus. Het belangrijkste unieke kenmerk van een cactus is dat er nooit twee gelijk zijn. Cactussen zijn door schade en schande geëvolueerd en hebben de nodige stekels. Deze beschermen de plant. Ik ben zelf ook nogal stekelig.
Cactussen slaan water op in hun dikke stengels en stammen, waardoor ze lange tijd zonder water kunnen. Ik leef ook net zo spartaans. Ik ben soms net een monnik. Ik kan heel goed vasten of lange tijd droog staan. Dan voed ik mij wel geestelijk met iets.
Alle cactussen kunnen ineens gaan bloeien, vaak met opvallende, kleurrijke bloemen. Er is zelfs een soort die maar 1 nacht bloeit. Die exotische exclusiviteit spreekt mij aan. 'k Ben ook een laatbloeier, zo voelt dat.
Door hun natuurlijke aanpassing aan droogte zijn het makkelijke planten. Ik ben zelf ook gek op hitte, het kan mij niet heet genoeg zijn. Anderen schroeien weg, ik ook, maar ik vind dat juist lekker. Ik heb dan dagenlang genoeg aan alleen maar die alles verzengende zon. Op sterven na dood, zoiets.
Cactussen groeien variërend van klein en bolvormig tot gigantische metershoge beeldhouwwerken of ellenlange hangende soorten. Ik houd zelf ook zo van die veelvormigheid, niet en nooit te categoriseren. Onverwacht. Onvoorspelbaar. Niet kapot te krijgen.
