26-04-2022 / De ultieme revolutionair
Tijdens onze tocht door Europa las ik 'Mijn brieven'. Jezus, wat veel brieven, en hoe divers. Ik heb ze (bijna) allemaal gelezen. Pittig ook. Ik realiseerde me dat ik, achteraf bezien, beter eerst 'Mijn Brieven' had kunnen lezen voordat ik 'De Oerhoer', van dezelfde auteur, - dat ik heftig vond - las. Nu, beide boeken gelezen hebbend, vind ik De Oerhoer als het ware de sublimering van hetgeen ook in 'Mijn Brieven' is weergegeven. (Ofschoon je waarschijnlijk ook het omgekeerde zou kunnen zeggen). Terwijl ik het boek 'Mijn Brieven' las bedacht ik, Weemhoff is een anarchist, een utopist (ofschoon soms ook dystopische trekken zichtbaar zijn). Een Don Quichotte of wat al niet. Het leukste, mooiste en liefste vond ik de gedichtjes voor T. en de hare aan de auteur. Het beeld van onrecht alom dat de auteur via zijn brieven oproept, herken ik grotendeels en ik vind het bewonderenswaardig dat hij daaraan al levenslang probeert iets te doen. Ik zou dat ook willen, maar zit anders in elkaar. Het beroemde schilderij van Delacroix had ik gedurende het lezen almaar geprojecteerd staan op de binnenkant van mijn hersenpan: Rutger Willem Weemhoff, met geweer en hoge hoed op de barricade, klaar voor de strijd, de ultieme revolutionair, met links daarnaast, kleiner, de sabeldrager (die ik zou willen zijn):
Jean Pierre d’Ameronge.
Geplaatst door Peter van Amerongen uit Monnickendam
Waardeert het boek met een 8 uit 10
Reactie plaatsen
Reacties