Die vraag is tegenwoordig meer een cultureel en best grappig historisch citaat, dan een serieuze wetenschappelijke onderzoeksvraag.
Freud en vrouwen, een slechte cocktail
Het is een beroemde, helaas onbeantwoorde vraag van Sigmund Freud, die zijn levenslange onderzoek naar de vrouwelijke psyche, verlangens en driften goed, - maar ook wel een tikkeltje ironisch.. samenvat. Freud stelde deze vraag dan ook ongetwijfeld om zijn giga frustratie over het begrip van de vrouwelijke psyche en seksualiteit te uiten.
De vrouw als Pythia, raadselachtig
Hij stuitte bij voortduring op een psychoanalytisch raadsel, zodra hij de onbewuste en specifieke vrouwelijke behoeften trachtte te achterhalen (natuurlijk altijd wel binnen de door mannen gedomineerde psychologie van die tijd, zie foto).
Vrouwen, geen twee zijn hetzelfde
De moderne psychologie benadrukt dat er geen enkele, monolithische vrouw bestaat, 'uit een stuk' (en dus bestaat er ook geen uniform verlangen daarnaar). Behoeften van een vrouw kunnen met andere woorden individueel enorm verschillen.
Een anekdote van vroeger, riemen vast
Ik speelde ooit de rol van Ritsaert in de voorstelling Van de koele meren des doods, de minnaar van Hedwig Marga de Fontayne uit het gelijknamige boek van Frederik van Eeden. Ik stak voor die rol in een fraai wit pak, en speelde Chopin op de piano tijdens een aantal opzwepende, zwaar romantische scenes.
Na afloop ontdeed ik mijn bruin verbrande gezicht van de schmink, trok mijn zomerse witte overhemd aan, (- je zag wel mijn borstharen) en even later spoedde ik mij naar het trappenhuis om af te dalen naar de artiestenuitgang, op weg naar huis.
Zodra ik halverwege de trap was, zwaaide beneden de deur open en stond er in no time onderaan de trap een struise dame, zwaar opgemaakt en opgewonden hijgend, even later brulde zij in plat Amsterdams:
Rrrrrrrrrrrrrutger, kom hierrrrr!
Mijn god, de best wel beroemde Adele Bloemendaal! Ik overzag de situatie en onmiddellijk begreep ik: hier maak ik geen schijn van kans. Ik kon geen kant op. Hoe ontkwam ik aan haar. Ik schikte snel mijn kleding en begon enigszins besmuikt de trap af te dalen, terwijl ik deed alsof mijn neus bloedde, tot ik halverwege de trap de overloop bereikte. Ik had niet op haar grote drang gerekend, zij was vliegensvlug al slingerend de trap opgestormd en guess what: zij gooide mij op de grond, dook op mij en begon te spartelen als een vis op het droge, terwijl zij van alles gilde en schreeuwde wat niet voor herhaling vatbaar is en terwijl zij woeste bewegingen maakte met haar onderlichaam. Intussen waren de andere acteurs bovenaan de trap verschenen en sloegen dit geilige tafereeltje schaterlachend gade. Haar hijgende boezem zwoegde en zwiepte rond mijn gezicht, totdat, neeeeeeeeh: zij mij plat op m'n bek begon te zoenen, - ze stonk naar jenever, en slechts met de grootst mogelijke inspanning wist ik mijzelf te bevrijden en te ontsnappen aan al dit vrouwelijke fysieke geweld.
Ik hoor nog het daverend gelach van mijn collega's..
Aangerand!
Maar dat bedacht ik pas later.
Sindsdien vraag ik mij af: wat zouden sommige vrouwen ervan zeggen, als wij mannen ook eens een beweging zouden starten: Wetoo..
De complexiteit van het binaire begrip van gender, het is vooralsnog nog steeds niet helemaal opgelost..
Reactie plaatsen
Reacties