Beste Lezer, aub eerst even dit:
AASGIER (Neophron percnopterus): is herkenbaar aan de witte veren en gele kop. Aasgieren zijn fascinerende roofvogels die een cruciale rol spelen in het ecosysteem als 'natuurlijke afvalverwerkers'. Ze eten bijna uitsluitend kadavers. Met hun gespecialiseerde lichaam, waaronder een uitstekend gezichtsvermogen en een zeer zuur verteringsstelsel, ruimen ze dode dieren snel op. Gieren jagen niet, maar speuren vanuit de lucht naar voedsel. Ze gebruiken hun scherpe zicht (en soms reukvermogen) om kadavers en karkassen te vinden. Bij zo'n karkas eten de grootste gieren eerst, gevolgd door kleinere soorten.
Who the hell is die Christine Lagarde?
En toen was er de Française: aasgier Christine Lagarde. Als president van de European Central Bank hoort ze eigenlijk één ding te doen: prijsstabiliteit/inflatie bewaken. Saai. Technisch. Onzichtbaar. In de praktijk is deze dame daarentegen overal aanwezig waar politieke besluiten vallen — zolang er maar geld bij komt kijken. Zij behoort tot de zeldzame soort die doet alsof ze géén politica is, terwijl ze ondertussen het complete politieke speelveld opnieuw inricht, altijd met een grimlach die nog het meest lijkt op die van een stewardess vlak vóór de noodlanding. Christien schuift aan bij EU-overleggen, hint op gezamenlijke schulden en praat over solidariteit alsof ze kandidaat is voor het Europese premierschap. Het enige verschil: niemand heeft op haar gestemd. Altijd en overal is zij aanwezig waar politieke besluiten vallen, - zolang er maar geld valt te halen.
Geheim overleg
Europese politici afgelopen week bijeen in een Belgisch kasteel. Het beeld is prachtig. Zware deuren. Hoge plafonds. En ergens tussen de zilveren kandelaars verschijnt Lagarde, als een vriendelijke oudtante, die toevallig ook de geldkraan van het Europese continent beheert. ‘Misschien’ miespelt de raspolitica, ‘moeten we nadenken over gezamenlijke schulden.’ Speuren vanuit de lucht naar voedsel. Voorstellen om gezamenlijk te lenen. Om het bankroet van bepaalde EU landen te voorkomen. Een issue voor democratisch gekozen en ter zake voldoende deskundige politici en dus niet in het bijzijn voor een of andere mevrouw van de Centrale Bank. Het woord 'misschien' is het gevaarlijkste woord in Brussel. Want 'misschien' betekent altijd: we gaan het doen, (zonder dat de belastingbetaler er al te zeer van schrikt). Dit gaat alle perken te buiten! De kritiek op Lagarde stapelt zich al jaren op en die komt echt niet alleen van complotdenkers of eurosceptici.
Politieke rolvervaging
Centrale banken horen onafhankelijk te zijn. Lagarde opereert brutaalweg alsof ze een Europese minister van Financiën is, echter, zonder verkiezingen heeft zij geen enkele democratische legitimatie.
Eurobonds
Dat zijn haar zo vurig gewenste financiële leenproducten, de redding voor met name technisch failliete landen zoals Frankrijk (en bv. ook België). Haar uitspraken over gezamenlijke 'financiering' en 'solidariteit' lezen als saaie beleidsvoorstellen. Eurobonds zijn echter de financiële versie van samen naar een restaurant gaan en daarna zeggen: we splitsen de rekening, terwijl Madame kreeft heeft gegeten en jij alleen droog brood.*
Frankrijk eerst, Europa betaalt
Ze vertegenwoordigt stiekem een land, Frankrijk, dat al decennialang boven zijn stand leeft, structureel tekorten draait, staatsschuld op staatsschuld stapelt en hervormingen uitstelt en toch spreekt ze met het zelfvertrouwen van iemand die zojuist persoonlijk de meest ideale 'economische' oplossing heeft gevonden voor haar geliefde Frankrijk: la douce France. No way! In werkelijkheid: een door en door bankrotte schuldenstaat. Lagarde spreekt vloeiend Engels met een aristocratisch Frans accent dat klinkt alsof zij zelf hoogst inflatiebestendig is. Ze straalt rust uit. Controle. Beschaving. Feodaal zelfvertrouwen. En precies dat maakt haar zo levensgevaarlijk effectief. Want waar haar voorgangers nog deden alsof ze noodmaatregelen namen, presenteert zij de meest structurele veranderingen als vanzelfsprekend. Als evolutie. Als vooruitgang. Terwijl, het gaat om kadavers! Een aasgier wacht tot iets sterft. Zij cirkelt. Geduldig. Strategisch. Zij weet dat het moment komt. Lagarde cirkelt rond nationale begrotingen, schulden, crises, oorlogen, recessies. Elke crisis is een kans op meer Europese financiële integratie. Meer bevoegdheden. Meer instrumenten. Meer macht. Zonder enig legitiem mandaat.
Lagarde presenteert haar visie steevast als moreel verheven:
Europa moet vooruit.
Europa moet integreren.
Europa moet solidair zijn.
Wie twijfelt, is of kortzichtig of populistisch.
Niet inhoud laten winnen, neen, a.d.h.v. een handvol morele hocus-pocus giga bedragen claimen. Het is een briljante strategie. Maar het betreft hier een monetair nucleair wapen. Precies vlak voor het moment van ontploffing verschijnt de Franse ECB-president, die praat over solidariteit, gezamenlijke instrumenten en Europese oplossingen. Vertaling: risico's op anderen afwentelen. Nog eerlijker vertaald: anderen laten bloeden voor jarenlang financieel wanbeheer. De Franse staatsschuld zit rond of boven 110% bbp. Eurobonds zijn geen gemeenschappelijk economisch project. Ze zijn een opvang-/herverdelingsmechanisme. Lagarde is een Franse carrièrepoliticus met een geldpers. En dat is ongeveer hetzelfde als een pyromaan met een vlammenwerper. Geschiedenis zit vol met intelligente, elegante mensen die systemen bouwden waarvan later bleek dat ze levensgevaarlijk waren. Kiezen we in Europa werkelijk voor die grootste GEMENE DELER?
Is er echt niemand die haar kan stoppen?
Dan zijn we ten dode opgeschreven.
Eet smakelijk, Christine!
ps De Fransen zijn nu onder veel kabaal akkoord met pensioen op je 64e. Hoe eerlijk is dat mbt een land als NL?
-
Bron BNR, Edin Mujagic
Reactie plaatsen
Reacties