Open Brief aan de President van de VS,
Mr. Donald Trump
The White House
1600 Pennsylvania Avenue NW
Washington DC 20500
United States of America
SAVE US!
Amsterdam, 7 april 2026,
Geachte mijnheer de President,
Wij hoeven geen vriendjes van elkaar te worden. Ik zal met deze brief vooral respect voor mijzelf trachten te ontwikkelen. Mijn brief gaat over vrede, omdat we dreigen ons te verliezen in een uitzichtloze oorlog.
Dat woord vrede is al te lang door talloze valse teisteraars van de taal drooggelegd. Vrede zit, diep verborgen, nog steeds, in ons allemaal. Nooit hebben we vrede werkelijk geoefend. Van jongs af aan hebben we de vrede afgeleerd. Er bestaat geen budget voor vrede. Wapenhandelaren hebben het voor het zeggen in de wereld. En toch bestaat zij nog in ons, de vrede, en zij is het meest kostbaar van alles.
Velen in het Midden-Oosten beweren de antwoorden te hebben, maar weten vaak niet wat de vragen zijn.
Ga a.u.b. op zoek naar de juiste vragen. Ik schrijf dit omdat ik leef om te hopen.
Wij leven in een tijd die in de wereldgeschiedenis waarschijnlijk uniek is: die oude wereld van ons zweeft wellicht op de rand van een kernoorlog, met als brandhaard: Israël en de problematiek van de Palestijnen.
Zal de totale ontkenning van oude waarden op sociaal en moreel gebied leiden tot een monsterlijke ontketening van krachten die wij wereldwijd in het geheel niet meer in de hand zullen weten te houden? Laten we uit moedeloosheid en wanhoop over de uitzichtloosheid van dit eeuwig ontploffende kruitvat binnen afzienbare tijd de allerlaagste instincten de vrije loop? Kijken we straks gelaten toe hoe talloze verbrande levens knetteren? Komen we nu echt niet verder uit deze toestand van bewuste chaos? Is de boodschap van de Nederlander Geert Wilders, die de islam geen godsdienst, maar een politieke ideologie noemt, juist? Is een andere visie, niet zo’n eenzijdige en ontmenselijkte, mogelijk?
In elk geval weerhoudt het mij er niet van te doen wat ik wil doen en dat nauwkeurig te doen. In 1993 schudden Yitzhak Rabin en Yasser Arafat elkaar nog de hand op het gazon van het Witte Huis in valse opgewektheid dat joden en moslims in vrede samen konden leven op die smalle strook land, - niet in volmaakte gerechtigheid, maar zonder bloedvergieten. Ik bepleit na het mislukken van de Oslo-akkoorden, na de doorgaande, steeds gewelddadiger intifada ‘s, en na deze reeds 2000 jaar durende tribale stammenoorlog niets meer en niets minder dan een werkelijk serieuze en duurzame wapenstilstand tussen Joden en Arabieren.
Ooit was dit reeds eerder mogelijk: zo verhaalt het bijbelboek Genesis dat na Abrahams dood zijn beide van elkaar vervreemde zoons, Isaac, de vader van het Joodse volk, en Ismaël, de vader van Abu Hamads volk, bijeenkwamen om hun vader, ons aller vader, te begraven. Filosofie van de dood bracht hen nader tot elkaar, in de dood zijn wij immers allemaal gelijk?
Er zijn minstens drie generaties nodig om de enorme trauma’s, die diep in de geesten van de strijdende partijen geslagen zijn, te boven te komen.
Dus: een 100-jarige periode van vrede.
Wellicht maken we daarna, in 2126, kans op een duurzamer vrede dan tot nu het geval was.
Er moet voorgoed een einde komen aan het doden van Joden door Arabieren en aan het doden van Arabieren door Joden. Het is mijn mooie droom, alles beter dan deze nachtmerrie. Ik zal nu doen wat ik gedroomd heb, anders zal ik niets doen.
Mijnheer de President, niets belet mij om niet alleen aan de voorzijde, maar ook aan de achterzijde van uw geest binnen te treden. Mijn levende droom zal nu aan u, Israël en Palestina verschijnen, ook al is dat leven aldaar nog zo kwetsbaar, want immer nog gewelddadig, al te vaak zelfs dodelijk.
Een bestand van 100 jaar is wat ik verzoek, het lijkt utopisch, maar is het meest realistisch.
Gebruik a.u.b. dit idee, als een breekijzer. Laten we wereldwijd een mediaoffensief starten. De publieke opinie zal uiteindelijk de doorslag geven, onder uw bezielende leiding. Laten we na de miljarden woorden die reeds gemorst zijn met betrekking tot de kwestie Palestina, nu voor de zoveelste maal in gesprek met elkaar gaan, maar dan niet onder het motto: welke partij in deze strijd beheerst de taal van het grofste geweld het allerbeste? Wie treedt het meest onbarmhartig op uit naam van de eigenmachtige, zuivere gerechtigheid?
Aan beide zijden wordt immers gevochten om wie het meest fundamentalistisch is, als het om het gebruik van het de godheid tartende geweld in zijn meest absurd bloeddorstige vorm gaat? Roep partijen naar de onderhandelingstafel met de navolgende wijze, want ware woorden:
..de andere kant hunkert net zo hard naar vrede.
De beelden van de lijken van Israëlische burgers die na 7 oktober ‘23 ten prooi vielen aan een uitzinnige menigte die hen soms levend verscheurde, spreken voor zich. Evenals de beelden van de ontelbare blauwige lichamen van Palestijnse kinderen in het lijkenhuis, bij wie door een zoveelste aanval met geleide Israëlische raketwapens, kaken, handen of voeten werden afgerukt. Talloze vermoorde onschuldigen, kinderen en burgers, aan beide zijden.
Er is een morele wet die in elke cultuur of ideologie herkend wordt:
..wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
Wie deze wet niet kan of wil onderschrijven verdient geen plek aan welke onderhandelingstafel over vrede dan ook. Het heeft geen zin om nog langer spelletjes te spelen.
Taqqiya, het loochenen van het eigen islamitische geloof, het verbergen van je echte overtuiging ten bate van eigen politiek voordeel, het wordt doorzien.
Evenals het menefreghismo, de kunst om je nergens een reet van aan te trekken.
Alleen wie werkelijk in vrede geïnteresseerd is, is vanaf nu welkom. Vrede stichten is het zoeken naar de juiste vragen. Verzoening vraagt om zoenoffers. Als je kunt herhalen wat een ander gezegd heeft, heb je naar hem geluisterd. Laat iedereen eerst maar eens vrijuit spreken, zonder discussie. Van mening verschillen hebben we genoeg gedaan, ten koste van zoveel bloed. Nu is - in plaats van de cultuur van de gewelddadige dood, de cultuur van de vrede, van het leven aan de beurt.
Het zal bloed, zweet en tranen kosten, maar dit moet nu gebeuren. Om te bereiken: niet dat men vriendjes met elkaar wordt, maar dat de zolang verbeide idee van vreedzame co-existentie eindelijk recht wordt gedaan.
Oplossingen? Kies niet alleen voor de twee staten oplossing, met de Westoever en Gaza voor de Palestijnen, bombardeer Jerusalem tot een geneutraliseerd bedevaartsoord voor moslims, joden en christenen. Een religieuze enclave, voor alle gezindten. Men heeft minstens een eeuw lang veel te leren van elkaar, vooral op het gebied van de moraal. Geweld is uit den boze, en wat er nu reeds eeuwenlang zich voor het oog van God, de Ene, afspeelt is schaamteloos en zonder meer immoreel. Moge men tot inkeer komen!
Ik heb ooit een oude indiaan horen vertellen over een traditie bij zijn stam. Als iemand een probleem heeft, steekt hij een steen, het liefst een zware, in zijn zak en sleept ermee rond totdat hij zijn probleem heeft opgelost. Dan kan hij de steen wegleggen en met hernieuwde lichtheid zijn weg in het leven vervolgen. Ik wens u veel wijsheid toe.
Beste groet,
Rutger Willem Weemhoff auteur en filosoof te Amsterdam
English version
Open Letter to the President of the United States,
Mr. Donald Trump
The White House
1600 Pennsylvania Avenue NW
Washington, DC 20500
United States of America
SAVE US!
Amsterdam, April 7, 2026,
Dear Mr. President,
We do not need to become friends. With this letter, I am above all trying to cultivate respect for myself. My letter is about peace, because we are in danger of losing ourselves in a hopeless war.
The word peace has for far too long been drained dry by countless false tormentors of language. Peace is still there, deeply hidden, within all of us. We have never truly practiced peace. From an early age, we have unlearned peace. There is no budget for peace. Arms dealers rule the world. And yet it still exists within us, peace, and it is the most precious thing of all.
Many in the Middle East claim to have the answers, but often do not know what the questions are.
Please search for the right questions. I write this because I live in order to hope.
We live in a time that is probably unique in world history: our old world may well be hovering on the edge of nuclear war, with Israel and the Palestinian question as the flashpoint.
Will the total denial of old social and moral values lead to a monstrous unleashing of forces that we will no longer be able to control worldwide? Will we soon, out of discouragement and despair over the hopelessness of this eternally exploding powder keg, give free rein to our basest instincts? Will we soon look on with resignation as countless burnt lives crackle before us? Can we truly go no further than this condition of deliberate chaos? Is the message of the Dutchman Geert Wilders, who calls Islam not a religion but a political ideology, correct? Is another vision possible—one that is less one-sided and less dehumanized?
In any case, it does not prevent me from doing what I want to do, and from doing it precisely. In 1993, Yitzhak Rabin and Yasser Arafat still shook hands on the White House lawn in false cheerfulness at the idea that Jews and Muslims could live together in peace on that narrow strip of land—not in perfect justice, but without bloodshed. After the failure of the Oslo Accords, after the continuing and ever more violent intifadas, and after this tribal war that has already lasted 2,000 years, I plead for nothing more and nothing less than a truly serious and lasting ceasefire between Jews and Arabs.
Once, this was possible before: the biblical Book of Genesis tells us that after Abraham’s death, his two estranged sons, Isaac, the father of the Jewish people, and Ishmael, the father of Abu Hamad’s people, came together to bury their father, the father of us all. Did the philosophy of death bring them closer together? In death, after all, are we not all equal?
At least three generations are needed to overcome the enormous traumas deeply etched into the minds of the warring parties.
Therefore: a 100-year period of peace.
Perhaps after that, in 2126, we may have a chance at a more durable peace than has ever been possible until now.
There must be a permanent end to Arabs killing Jews and Jews killing Arabs. It is my beautiful dream—anything is better than this nightmare. I will now do what I have dreamed, otherwise I will do nothing.
Mr. President, nothing prevents me from entering not only the front side, but also the back side of your mind. My living dream will now appear before you, Israel, and Palestine, however fragile life there may still be, because it remains violent, and all too often deadly.
A 100-year truce is what I request. It may seem utopian, but it is the most realistic option.
Please use this idea as a crowbar. Let us launch a global media offensive. Public opinion will ultimately be decisive, under your inspiring leadership. After the billions of words already spilled regarding the question of Palestine, let us once again enter into dialogue with one another—but not under the motto: which side in this struggle best masters the language of the crudest violence? Who acts most mercilessly in the name of self-righteous, pure justice?
On both sides, the struggle has become a contest over who is most fundamentalist when it comes to the use of violence that defies God in its most absurdly bloodthirsty form. Call the parties to the negotiating table with the following wise and truthful words:
…the other side longs for peace just as deeply.
The images of the corpses of Israeli civilians who, after October 7, 2023, fell prey to a frenzied mob that sometimes tore them apart while still alive, speak for themselves. So too do the images of the countless bluish bodies of Palestinian children in the morgue, whose jaws, hands, or feet were torn off by yet another attack with Israeli guided missile weapons. Countless innocent people murdered—children and civilians—on both sides.
There is a moral law recognized in every culture and every ideology:
…do not do unto others what you would not want done unto you.
Whoever cannot or will not subscribe to this law deserves no place at any peace negotiating table. It makes no sense to keep playing games any longer.
Taqiyya—the denial of one’s own Islamic faith, the hiding of one’s true convictions for political advantage—is seen through.
As is menefreghismo—the art of not giving a damn about anything.
From now on, only those who are truly interested in peace are welcome. Making peace means searching for the right questions. Reconciliation demands offerings of reconciliation. If you can repeat what another person has said, then you have listened to them. Let everyone first speak freely, without argument. We have done enough disagreeing, at the cost of so much blood. Now, instead of the culture of violent death, it is the culture of peace, of life, that must take its turn.
It will cost blood, sweat, and tears, but this must happen now. Not so that people become friends, but so that the long-awaited idea of peaceful coexistence may finally be done justice.
Solutions? Do not choose only the two-state solution, with the West Bank and Gaza for the Palestinians; turn Jerusalem into a neutralized place of pilgrimage for Muslims, Jews, and Christians. A religious enclave for all faiths. For at least a century, much must be learned from one another, especially in the realm of morality. Violence is an abomination, and what has already been unfolding for centuries before the eyes of God, the One, is shameless and plainly immoral. May people come to their senses!
I once heard an old Native American tell of a tradition in his tribe. If someone has a problem, he places a stone—preferably a heavy one—in his pocket and carries it around until he has solved his problem. Then he can set the stone down and continue his path through life with renewed lightness. I wish you much wisdom.
Best regards,
Rutger Willem Weemhoff
author and philosopher in Amsterdam
PS Heden verstuurd: president@whitehouse.gov
Reactie plaatsen
Reacties