Utopie is de enige optie voor een radicale verandering
Wat is er met de wil van het volk gebeurd? Wat zijn de werkelijke politieke waarden zoals wij die zelf willen formuleren? Wij denken allemaal vrij en democratisch te zijn, maar er wordt allang op grote schaal voor ons gekozen. Ook voormalig links heeft zich de afgelopen jaren met huid en haar uitgeleverd aan de neoliberale fundamentalistische ideologie: het marktdenken als de oplossing voor alle problemen. Maar er is geen sprake van dat dit kapitalistische gebouw te reviseren zou zijn. Het gebouw moet echt tegen de vlakte, er zal opnieuw gebouwd moeten gaan worden. Hoe? Links staat nu ideologisch met volstrekt lege handen. Als vanouds springt nu het neofascisme in dat gat.
Ben ik een van de weinigen die denkt dat je die open inrichting, die waanzinnige wereld van ons, nog echt kan verbeteren? Heel benieuwd hoe dan!?
Lees maar snel verder, beste lezer!
Behalve het onderbuik erfgoed dat in Nederland teruggaat tot Jan Steen, hebben we gelukkig ook nog andere tradities. De enige denkstroming die niet in de valkuil van hiërarchie vervalt is wat dat betreft: het anarchisme. Ana-archos, dat is Grieks voor: zonder gezag. Niemand kan iemands baas zijn. Geen hiërarchie, maar anarchie. Het grote sociale verband tussen mensen is het uitgangspunt. Weg met de uitbuiting door de 1% haves, wij zijn de 99% have-nots. Het uitbannen van de armoede is de allereerste prioriteit. De tien rijksten bezitten net zoveel als tien miljard mensen samen. Onvoorstelbare on-gelijk-heid!. Dus?
Dus? Solidariteit nieuw leven inblazen!’
Jezus, kerel, kom je echt weer met die ouwe lulkoek aanzetten?
Jazeker! Het onafhankelijke vrijdenken zal een tegenopstand dienen te realiseren. Domela Nieuwenhuis, Arthur Lehning en Anton Constandse *, wij hebben een rijke traditie van theoretische anarchisten, er is nog volop anarcho gedachtegoed aanwezig in NL. * (Allemaal jeugdhelden van mij).
Er is een wereldwijde rehabilitatie van het politieke systeem noodzakelijk. Er wordt steeds gerept van vrijheid en democratie, maar voor wie? Democratie kent een schijn van redelijkheid, maar zit totaal verstopt. We verlaten ons in NL op 150 specialisten, parlementariërs, zo hoeven we namelijk zelf niet meer na te denken. De meerderheid beslist, dat is dus 75 + 1, de minderheid is dus bijna net zo groot als de meerderheid. Een getalsmatig en uiterst primitief systeem van zg. evenredige vertegenwoordiging. En we weten allemaal hoe ontzaglijk grote geldbedragen een beslissende rol hebben gespeeld tijdens verkiezingen in the States, en waar dat helaas toe geleid heeft. ‘n Fascist aan het hoofd, het kan zo maar in een democratie, ook in NL.
Oppositie voeren is prima. Maar in een volwaardig politiek systeem moet kritiek niet alleen uitgeoefend kunnen worden door een minderheid, maar door allen die samen naar de beste oplossing voor allen zoeken. Ons politiek systeem werkt met partijen, dus met groepsbelangen, en niet met het belang van het geheel van mensen. Parlementaire fracties zijn applausmachines, men kan nooit zijn persoonlijke inzicht volgen.
Wat wij nodig hebben is een universele utopie!
Utopie, ja hoor het zal! Niet weer ideologieën hee! roept iemand.
Utopisch denken is de enige reële optie om een wereld te creëren zonder angst en terror. Het gaat om fundamenteel respect voor iedere wereldburger. De calculerende burger is een achterhaald concept. Het ongebreidelde kapitalisme dient aan banden te worden gelegd. Altruïsme, survival of the kindest, vanuit het
besef dat wij afhankelijk van elkaar zijn en van de wereld waarin wij leven. We kunnen stuk voor stuk pas vrij zijn in relatie tot alle
anderen. Daarom moeten we een volgende stap durven nemen. En die is? Kosmische solidariteit. Solidariteit? Wat is dat ook weer?
Overal sociocratie establishen, een systeem van consensus, oftewel onderlinge overeenstemming. In combinatie met het principe van geen bezwaar. Het wil zeggen dat belangengroepen, in casu hun vertegenwoordigers, net zolang met elkaar doorpraten, totdat men het eens is en overeenstemming heeft bereikt. Ook gaan we ervan uit dat wanneer iemand niet deelgenomen heeft aan het politieke debat, men dan geacht wordt het eens te zijn met hoe de zaken er nu voorstaan, dan wel zullen verlopen. Men kan het dus - zo men wil - overlaten aan hen die zich met een bepaalde zaak op een bepaald moment bezig houden (geen bezwaar).
Er wordt niets opgelegd, het moet dus zoveel mogelijk vanzelf gaan?
Het sociocratisch model laat het individu - wanneer hij of zij dat zelf tenminste wenst, aan bod: en zijn belang, en de belangen van de groep tellen,
(dus geen of-of ). Deze nieuwe vorm van besluit-vorming is bruikbaar voor alle mensen van allerlei geloof en overtuiging. Sociocratie eist geen eenstemmigheid, maar geeft een ieder juist de mogelijkheid tot een beargumenteerd nee.
Het kiessysteem werkt van onderaf, met kringen, autonome groepen, die zelf hun vergaderingen houden. De besluitvorming komt dus van onderaf tot stand dankzij ieders inbreng, op vrijwillige basis. De samenleving zal uiteindelijk gehoorzamen aan de door mensen zelf gemaakte afspraken en regels, waar allen zich mee kunnen verenigen, middels ‘n organisch rechtssysteem.
Hoe kun je die besluitvorming van onderen naar boven toe verder organiseren? Wanneer iemand in een bespreking het spontaan opneemt voor een ander, vooral wanneer dit moeilijkheden voor hemzelf betekent, maakt dit vaak een diepe indruk. Dit soort mensen zullen, in geval van problemen, als vanzelf als vertrouwenspersoon worden gekozen, en als vertegenwoordigers fungeren van de kringen in besprekingen van een hogere orde (die overigens regelmatig wisselen qua samenstelling). Het consensus beginsel zal geoefend moeten worden.
De uiterst idealistische Kees Boeke heeft hier als onderwijzer en leraar heel wat ervaring mee opgedaan. In de opvoeding zal worden toegewerkt naar het tonen van initiatief, het zelf nadenken ten behoeve van het geheel, leren verantwoordelijkheid te dragen voor een groep, ook in colleges met een wijdere reach.
Het is dus geen systeem waarbij iedereen over alles gaat meebeslissen?
Het gaat om gelijkwaardigheid, die binnen kringen dient om grenzen vast te stellen waarbinnen en elk individu, en de groep het beste functioneert. Die grenzen worden ook wel toleranties genoemd. In sociocratie kan een enkeling zich tot het uiterste doen gelden, terwijl tegelijk steeds het belang van het individu zal worden afgewogen tegen dat van de gehele gemeenschap, in volmaakt evenwicht. Mensen zullen zelfs bij de grootste meningsverschillen beseffen dat zij een verenigd doel najagen, dat er een synthese mogelijk is. Als mensen maar niet hun tijd verdoen met elkaar de tent uit te vechten, maar hun energie gebruiken om zoveel mogelijk samen te werken. Eerst in kleinere kringen, daarna in steeds grotere.
Tenslotte, er is uiterst urgent een volledig nieuw, d.w.z. rationeel financieel stelsel noodzakelijk, dat eindelijk digitaal een eind maakt aan de verschrikkelijke onrechtvaardigheid in de wereld.
Reactie plaatsen
Reacties