Stelt u zich eens voor een lange rij bij de plaatselijke supermarkt alhier in Duitsland. Ons karretje is flink doorgeladen met boodschappen voor de komende tijd. We stouwen de lopende band boordevol met een keur aan uiteenlopende producten. Wij zijn aan de beurt aan de kassa. Mijn vrouw en ik zijn als apen getraind om de vloed aan boodschappen zo snel mogelijk weg te werken in een reeks door ons zorgvuldig opgespaarde hoeveelheid oude plastic tassen. Echter, de enige keer dat we wel eens ruzie krijgen is bij de kassa in de supermarkt. Nee, doe dat nou straks even snauw ik tegen mijn vrouw die de diepgevroren kipfilet en spinazie tevergeefs in de ietwat kapotte diepvriestas probeert te stoppen. Ik constateer reeds een handvol dodelijke blikken van ongeduldige klanten achter ons. En ja hoor: nu toch echt even afrekenen met je bankpas, schat vraag ik zo lief mogelijk aan mijn levenspartner (gedurende nu al een dikke 50 jaar). Wat krijgen we nou? schreeuwt mijn wederhelft. Haar pas weigert dienst! Wel een melding : Betaling afgewezen. Dit kan toch niet waar zijn? Probeer het gewoon nog eens schreeuw ik op mijn beurt ingehouden van woede tegen mijn vrouw. We hebben immers zojuist vanochtend onze AOW gestort gekregen! Er ontstaat reeds een licht opgewonden geroezemoes achter ons. Inmiddels heb ik mijn eigen pas gevonden (wij hebben samen een en/of rekening). Met het air van de professional duw ik haar lichtjes opzij en leg ik mijn eigen pas op de scanner, de nu toch echt rumoerige klanten achter ons zo vriendelijk mogelijk toeknikkend. Ziezo, opgelost. Niet dus! Dezelfde mededeling. Betalen afgewezen. HOE KAN DIT, potverpoep! Er ontstaat nu enige consternatie. De vrouw aan de kassa heeft een vragende, zo niet dwingende blik in haar ogen. Geen idee hoe dit verder moet. Ineens krijg ik een idee. Ik kan wel inloggen op mijn telefoon via de app bij onze bank en dan een bedrag op een andere (slapende) bankrekening zetten, zodat we met die bankpas dan alsnog kunnen betalen. Terwijl ik sta te hannesen met mijn mobiel en de zoektocht naar die extra pas weinig oplevert, behalve kauwgum die aan mijn vingers blijft plakken, stapt de man achter ons ineens naar voren en haalt zijn pas resoluut langs de scanner. Er komt een totaalbedrag te staan van € 83,45 top de kassabon. Ik pak de bon en neem een stap opzij, met mijn vrouw aan mijn arm. Ah, wat buitengewoon vriendelijk van u, heeft u een momentje, dan maken wij dit geld direct over via de mobiel naar uw bankrekening, roep ik naar deze man in mijn beste Duits. Inmiddels heeft hij zelf zijn eigen paar boodschappen afgerekend. Hij komt op ons aflopen. Nee hoor, dat hoeft niet zegt de man, breed lachend! Ik persisteer dat ik het dan wel later zal fixen.? Mag ik uw bankrekeningnummer alstublieft? vraag ik hem timide. Hij legt zijn hand op mijn arm: Echt, helemaal niet nodig, is goed zo! En weg beent hij!
Mijn vrouw en ik konden dit gewoonweg niet geloven. € 83,45 kado! Dat er nog zulke mensen bestaan!
In Nederland zeker niet!
Ps: Na een belletje met de bank: kortstondige storing van het betaalverkeer is inmiddels weer verholpen.
Weer actueel :