Zelfloosheid
Hoe kom je er ooit vanaf, dat eeuwige stemmetje in jezelf dat jouw naam draagt? Dat onnozele ikje dat dag in dag uit maar doorpruttelt? Dat irritante zelfje dat denkt dat de wereld om hem/haar etc. draait? Dat illusoire zijntje dat meent uniek te zijn, terwijl iedereen, met welk kleurtje of sekse dan ook, op dezelfde biologische manier in elkaar steekt?
Dat ikje van ons is een eeuwige lus, je bent je elk moment bewust van iets, hoe onbenullig dan ook. En als zich niets aandoet in de buitenwereld, gaat dat ikje toch lekker zelf vaak de meest volstrekt idiote problemen bedenken, die er dus nota bene helemaal (nog) niet zijn! Niets belachelijker dan alvast helemaal gefuckt te raken over iets totaal stompzinnigs, zonder dat er ook nog maar iets aan de hand is. Wij zijn ongelofelijke control freaks en piekeraars die het liefst minimaal een handvol denkbeeldige probleempjes, dan wel zogenaamd zware zorgen constant als topjongleurs de lucht inhouden. Ademhalen, dat zou meer dan voldoende moeten zijn. Maar nee, we moeten zo nodig ons zelf helemaal gek maken met volslagen onzin. Hoe kom je daarvan af? Door het op te schrijven in mijn geval. En u toch bedankt dat u uw tijd wilde verdoen met het lezen van dit volmaakt overbodige blogje.
