Komen we na onze dood in de droomwereld terecht?
Dromen horen bij ons als levende wezens.
Ik vind het uiterst aannemelijk dat we in onze slaap het leven, maar ook de dood, in de zin van werkelijk vol-ledig leven oefenen. We krijgen wellicht in de tussenwerkelijkheid van de droomwereld alvast een voorproefje van het dodenrijk en daarmee de film van de springlevende weetwerkelijkheid te zien. We verkeren in die wonderlijke wereld van de dromen waar alle beelden vaak echter dan wat ook zijn, met een intensiteit die we in ons dagelijkse bestaan nauwelijks zo kennen. En die verhalen zijn ook zo spannend, volstrekt anarchistisch van opbouw, alles is mogelijk, miljoenen plots en oneindig veel gebeurtenissen. En wat een stoet van personages, wezens, dode dan wel levende. Wat is er veel te zien en te beleven.
Er is geen sprake van moraliteit in de droomwereld.
We kunnen rustig iemands strot afsnijden, wie doet ons wat? Soms hebben we nachtmerries. Daarom zijn dromen soms zo angstaanjagend, gewelddadig, of zoeter dan zoet.
Is het niet een spiegel van onze wereld zoals hij werkelijk is, of zou moeten zijn?
Wat hebben wij levende wezens dan niet allemaal gesublimeerd?
We hebben onszelf bijvoorbeeld wijsgemaakt dat we niet mogen doden, gelukkig maar, maar zit het verlangen ernaar niet diep in ons?
Innerlijke ervaringen van oerkrachten, die van leven en dood
Ik stel vast dat we in onze cultuur die tussenwerkelijke, onstoffelijke wereld van de droom wegmoffelen. Vroeger had men nog het gebed als innerlijke ervaring. Welke innerlijke ervaringen staan ons nu nog ten dienste?
Wanneer dromen met onze diepste verlangens te maken hebben, als in wezen moordzuchtig, hoe seksueel gefrustreerd zijn we dan wel niet? Of wanneer onze dromen met een verlangen naar de dood te maken hebben, hoe schijnheilig zijn we dan wel niet? We gaan ervan uit dat we voluit dienen te leven, maar waarom eigenlijk? Of wanneer nachtmerries met doodsangst te maken hebben, hoe laf zijn we dan wel niet? Waarom is sterven niet net zo vanzelfsprekend als leven?
Durven we de tussenwerkelijkheid van dromen serieus te nemen, daar gaat het om. Het is een mentaal en virtueel veld vol met een oneindige hoeveelheid mogelijkheden.
Alles hangt met alles samen. Dat is het nieuwe wetenschappelijke denken.
Het was reeds het magische en mystieke denken van vroeger. Eenheid. We kunnen alles te weten komen over het leven, én over de dood, maar we zijn zo bang voor het onbekende. Het gaat erom af te dalen in jezelf en dan te schouwen, er is zoveel te zien. Wees wie je bent, in a l l e opzichten.
Er bestaan geen grenzen, ook niet die tussen leven en dood. Je kunt daar vertoeven waar je maar wilt: er is niets om bang voor te zijn, er is heel veel om bang voor te zijn. Dat is waarheid.
Een citaat uit het evangelie van Philippus:
“...deze wereld is een lijkeneter. Alle dingen die gegeten worden, sterven zelf ook.
Waarheid is een eter van leven. Daarom zal niemand die door de waarheid wordt gevoed, sterven.
(Van die plaats kwam Jezus en bracht voedsel)
Op leven en dood bestaan
Laten we alle leugens van ons afschudden, en vandaag nog beginnen werkelijk te leven, want misschien zijn we tot nu toe half dood geweest? Op leven en dood, dat is het diepe geheim van dat tijdje waarin we werkelijk even vol-ledig lijken te bestaan, in onze dromen. Wie durft te dromen, durft te leven, en durft te sterven.
Lees meer hierover in het hoofdwerk www. FilosofievandeDood.nl