De Zonderlinge Vrouw
Het was een hete zomerdag, de maand augustus had zich al bijna gewonnen gegeven. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. De stad trilde van de hitte. Overal smoezeligheid, niet alleen de stoepen zagen er goor uit, de mensen ook. Veel armoedzaaiers met ontblote bovenlijven, idem schaars geklede toeristen op hun witte gympies, met een zakdoek op hun kop tegen de felle zon, hun schouders roodverbrand of aan het vervellen. De mensen hadden het helemaal gehad met de mooie zomer. Nu mocht het wel weer eens even flink gaan regenen. Op de markten lagen de waren nog nauwelijks uitgestald of wespen ontfermden zich over het rottende ooft. Het vlees lag er ranzig bij ondanks de grote hoeveelheden ijs die de kooplui er van tijd tot tijd overheen strooiden. De straatjes met de chique winkels en talloze restaurants waren tot aftandse koopgoten gedegradeerd: niemand deed nog z’n best om er iets van te maken. Stoffige jonge hoertjes die er normaal best fris uitzagen hingen tegen een muurtje te hangen als verlepte bloemen, nee het was een en al apathie en landerigheid wat de klok sloeg. Over de boulevard gleed – geëscorteerd door een stel motorrijders - een extra lange Crysler met daarin vermoedelijk Il Signor Presidente, maar zelfs die wagen zat onder een dik pak stof. De middag was nog lang, men snakte naar de nacht die verkoeling bracht.
Het vliegveld in de stad was de enige plek waar het koel was door de airconditioning. Dr. Stellinga duwde zijn bagagewagentje kwiek voor zich uit en hield even de pas in toen hij buiten kwam. Als een steen viel de hitte op hem. Hij strekte zijn stramme ledematen. Dit was zijn land. Dit was zijn klimaat. De droge warmte deed hem onnoemlijk veel goed. In het koude natte kikkerland Holland stierf hij het immers altijd af van de ondraaglijke pijnen die zijn reuma veroorzaakte. Hier had hij daar beduidend minder last van. Hij ademde diep en hield een taxi aan. De chauffeur gooide zijn bagage achter in de kofferbak en vroeg hem waar de reis heenging. Otelo Il Paradiso, per favore. De conversatielessen – lang geleden – hadden onmiskenbaar hun vruchten afgeworpen, hij voelde zich hier al jaren lang meer dan thuis. Het balkon mat nauwelijks een paar m2, maar het uitzicht was schitterend. De zee was hier op zijn mooist met veel schakeringen blauw en schepen die in de verte op weg waren naar de haven. Beneden was er weliswaar de drukte van het verkeer, maar juist daardoor ver-veelde het hier nooit. Er was altijd iets te zien. Van tijd tot tijd legden cruiseschepen aan en spuwden grote aantallen mensen van de meest exotische soort de stad in. Vogels van allerlei pluimage vergaapten zich aan de souvenirwinkeltjes, de antiekzaakjes, de juwelierszaken. Dr. Stellinga nam een slok van zijn dubbele whisky, die had hij wel verdiend, na deze lange reis. Hij leunde over het gammele hekwerk van het balkon en zocht met zijn ogen de zee af, was zij er al? Ieder jaar kwam hij wel een paar keer over om te genieten van de unieke geneugten van deze plek. Maar hij kwam toch vooral om haar. Zij was altijd in zijn gedachten. De zonderlinge vrouw. Zij hadden nog nooit een woord gewisseld. Hij was een hard-werkende wetenschapper, gespecialiseerd in het ontcijferen van oude papyrussen, vaak in spijkerschrift. De geheime kennis omtrent papyrussen was nu eenmaal zijn grote passie, zijn leven. De laatste vijf jaar had hij zich intensief beziggehouden met de bestudering van een stukje kleitablet van nog geen 7 cm. Hij had nog nauwelijks resultaat weten te boeken met de vertaling. Het geheimschrift was bizar en zeer ingewikkeld om te ontcijferen. Maar hij wist dat hij op een goeie dag ineens de sleutel tot de geheimzinnige teksten zou vinden en dan zou er zich een wereld van grote importantie openbaren. Hij zou dan zijn tekst laten publiceren en wereldberoemd worden, in zijn vakgebied wel te verstaan. Hij kon er zich soms zo nu en dan al stiekem op zitten verkneukelen. Je moest gewoon blijven vertrouwen dat je ooit de inslag mee zou maken, de geniale inval, de wonderbaarlijke openbaring. Zijn hersenen laten kraken, iedere dag weer, meer kon hij toch niet doen. Maar nu wilde hij zijn werk even laten voor wat het was. Het ging toch altijd al door dag en nacht. Behalve als hij bij haar in de buurt was. Hij was al jarenlang vrijgezel, en achtte zich totaal ongeschikt voor een relatie. Er was ooit eens een bibliothecaresse geweest die hem op haar manier min of meer het hof gemaakt had. Zij waakte op de Universiteit over de bijzondere collectie oude manuscripten. Zij gaf ook les, Oud-Grieks. En zij waren elkaar ooit tegengekomen bij een lezing over Alexander de Grote. Zij hadden een heel lang gesprek gehad, na afloop. Hij had haar verteld over zijn vak. Zij bleek heel erg gecharmeerd van hem. Maar hij was haar domweg weer uit het oog verloren. Hij was niet geschikt voor de liefde. Hij kon ook eigenlijk alleen maar aan haar denken. Zij was altijd in zijn gedachten, ook al was hij soms maandenlang niet bij haar. Zij was klein van postuur, met een prachtige hoge borst, een schitterende kop en een echte vogelblik. Zij kon hem echt betoveren met dat heel specifieke lichaam, waar niets van klopte. Haar klauwtjes bijvoorbeeld, waren erg intrigerend.
De professor stond nog steeds te turen over zee, toen hij ineens een geluid als van geklapwiek hoorde, hij keek omhoog en daar was zij, zij hing boven hem, zij was natuurlijk de bergen in geweest, op zoek naar mythologisch voedsel. En hij maar turen naar de zee. Daar was zij! Zij landde op de rand van het balkon. Zij bewoog zich onrustig heen en weer, wist zich niet zo goed raad met de situatie. Haar uiterlijk was van een specifieke schoonheid, zij had iets ongrijpbaars, zij wilde hem naderen maar was ook bang voor hem. Hij gaf haar de tijd om langzaam dichterbij te komen. Steeds dichter kwam zij op hem toe en toen ineens pakte hij haar beet en trok haar dicht tegen zich aan en hij voelde hoe haar lichaamswarmte tot hem doordrong, hij voelde hoe haar hart klopte. Zij bleef doodstil in zijn armen, en zo omhelsde hij haar en streelde haar rug, haar nek, haar kop nam hij in zijn beide handen, hij kuste haar, haar bek bleef daarbij steeds een beetje open staan, zij gaf zich helemaal aan hem over. Toen sloeg zij haar machtige vleugels uit, en omklemde hem met al haar kracht. Zij drukte hem voorzichtig op de grond en hij drong in haar, door haar vacht, alsof hij vanzelf de weg wist. Schokkende bewegingen van de paring kwamen als vanzelf tot stand en hij gaf zich helemaal aan haar over. Hij fluisterde haar zijn eigen gemaakte woorden in, het was neptaal, maar elk woord kreeg betekenis door de diepe gevoelens die hij verwoordde. Zijn diepste wezen drukte zich uit in haar. Zij werd zeer opgewonden en koerend en schuddend met haar hele lijf bracht zij hem buiten zichzelf. Zij zette haar klauwtjes in zijn borst en bracht hem met haar vleugels krachtige slagen toe. In haar ogen sprak geschiedenis. Zij gaf soms hoge kreten van genot, terwijl hij zich opdrukte om haar vast te nagelen aan zijn spies en haar zijn stoten toe te brengen. Ineens verslapte hij en tegelijkertijd liet zij zich gaan. Zij steeg op van hem, en ontsnapte aan zijn lichaam. Hij liet zich door haar verleiden ook uit zijn lichaam te stappen, zich over te geven aan een virtueel orgasme, een eeuwige siddering, een goddelijke vibratie, een knooppunt van kosmische krachten. Zij was nu opgevlogen, en hoger en hoger begaf zij zich richting de zee, en hij bleef haar maar nastaren, tot zij helemaal verdwenen was, een wit stipje aan de horizon. Eindelijk, de wereld had nu geen geheimen meer voor hem. Elk raadsel was opgelost. Er was geen twijfel meer mogelijk: alle betekenis was weggevallen. Er was geen geheim, er was niets. Hij was gelukkig.