Toneelstukken, scenario's

Gepubliceerd op 22 november 2026 om 07:30

Toneelstukken

https://boekrecensiesblog.nl/toneelstukken-rutger-willem-weemhoff/

Victoria
Een eenakter geschreven bij wijze van leerstuk voor het vierde jaar van de Toneelschool, over een medeleerling die komt te overlijden. Wat maakt dat los bij haar leeftijdgenoten?

De Emotionelen
Avondvullend stuk voor twee acteurs, in 30 verschillende rollen.Tal van emoties worden nu eens teder, dan weer fel getekend. Oude mensen, een stel pubers, God en de Duivel, een clownsvader en zijn zoon, een rechercheur en een terrorist, - een reeks van de meest uiteenlopende duo’s passeert de revue.

De Zelfmoordenaar
Avondvullend toneelstuk. Op het moment dat hoofdpersoon Isak na jaren zover is dat hij de daad bij het woord wil voegen en iedereen van zijn geliefden heeft uitgenodigd om voorgoed afscheid van hem te nemen, gaat de loop der gebeurtenissen met hem aan de haal.

Scenario's

De Spermadonor 

‘De Spermadonor’ is een tragi-komisch scenario voor een telefilm, het onderwerp spreekt voor zich. Een man vindt na tientallen anonieme bevruchtingen zijn echte liefde.

Dood doet leven

'Dood doet leven’ is een scenario voor een speelfilm, geschreven i.o.v. van het Filmfonds. In het heden reist een touringcar naar het voormalige kamp Dachau, met daarin een groepje verzetsmensen van allerlei pluimage. Deze reis maakt herinneringen los aan de tocht die zij destijds ondernamen met een gammele Amerikaanse legerbus vanuit Dachau naar Holland, na de bevrijding. Een reis die destijds bepaald niet vlekkeloos verliep. Evenals de bustocht in het heden trouwens. Dit verhaal ontmythologiseert de Bevrijding.

Deze producties laten zich stuk voor stuk gemakkelijk als een verhaal  lezen.

 

Fragment uit het toneelstuk De Zelfmoordenaar

De dood te vriend houden is echt het beste voor jou, anders dwaal je maar rond in een plastic bestaan van virtualiteiten, van tv of internet. Maar je ware virtuele eindigheid komt daar niet aan bod en daarmee wordt stelselmatig een schijnwerkelijkheid in het leven geroepen zonder plaats voor de dood. Want het komt immers helemaal niet uit dat je dood bent, we willen leven, hè, ouwe jongen, dus doen we net of we nooit zullen sterven. Verdriet ook liever niet, toch? Want dat is alleen maar lastig. Lijden? Nee vegeteren en ons materieel verrijken, dat is pas leuk! In het hotel met zwembad met onze gedroomde blonde schoonheid naast ons, dat is pas het ultieme identificatiemoment. Nu weet ik wie ik wil zijn: een zombie met maar een doel: vegeterend voortbestaan. Ongeluk kennen we niet. Lijden zegt ons niets. Fouten? Maken we niet! De beroerde realiteit? Sluiten we ons voor af ! Geen oorlog, geen ellende! We zijn gelukkig zo! Laat ons nu maar! Maar je kunt geen werkelijke ervaringen opdoen zonder pijn. Het lijden is functioneel ten opzichte van de gelukservaring. Weiger niet langer je oerstatus als wezen dat opgebouwd is uit volkomen tegengestelde krachten die met elkaar strijden om het moment. In de fictie van het uitsluitende geluk zul je ten onder gaan aan verveling, aan het verschrikkelijke futiele gedrag van je uitsluitend dierlijke impulsen, je mentale bestemming zal wegvluchten als een schaduw voor de zon en je zal zonder die schaduw eenzijdig, eenmalig, eenkennig en eenzelvig bestaan. Want zonder te denken aan je eigen dood, zonder jezelf te relativeren, zonder je zelf als eindig te beschouwen zit je op een dwaalspoor.