Met excuus aan onze Arthur, onderstaand is iets fout gegaan, wilt u i.p.v. 'corpsballen' a.u.b. 'asielzoekers' lezen? Bij voorbaat dank!
Stek Oost: wat kan er nou misgaan als 020 losgeslagen corpsballen ophokt met Nederlandse studentes?
Arthur van Amerongen zag deze week drie pareltjes op NPO Plus, waaronder een ontluisterende Zembla-documentaire over het failliete woonproject Stek Oost, waar Amsterdamse bestuurders ontspoorde corpsballen lieten samenhokken met idealistische studentes – met alle voorspelbare gevolgen van dien.
16/01 | 2026
door Arthur van Amerongen
Leestijd 7 minuten
Ik mopper vaak op onze staatsomroep, maar deze week was ik de politiek correcte roeptoeter dankbaar, want ik zag maar liefst drie goede programma’s via NPO Plus. Gisteravond keek ik met stijgende verbijstering en walging naar Het Woonexperiment, een documentaire van Zembla. De woekeraars van de COA-bank hadden samen met de krankzinnige utopisten die Amsterdam bestieren (hallo Carolien de Heer, PvdA en voorzitter Stadsdeel Oost) en een inhalige woningbouwvereniging bedacht dat het een briljant idee was om losgeslagen, door alcohol en groepsdenken aangestuurde corpsballen samen te laten wonen (lees: ophokken) met woke Hollandse eerstejaars studentes, die die corpsleden verplicht en aanvankelijk met frisse moed moesten begeleiden bij hun ‘sociale ontwikkeling’.
What could possibly go wrong?
Welnu: verkrachtingen, aanrandingen, drugshandel, geweldsincidenten, intimidatie en brullende testosteronpsychopaten. Iets wat men in 020 heel gewoon vindt maar in de Achterhoek nog steeds als misdrijf beschouwt.
Ik had de totale mislukking van dit onmenselijke experiment (de Amsterdamse variant van Lord of the Flies, maar dan met Ralph Lauren-poloshirts) allang voorspeld in HP/De Tijd en kom daar zo op terug.
Ook zag ik deze week een geweldige Deense documentairereeks: Advocaat van de onderwereld. De serie schetst een huiveringwekkend beeld van wat er gebeurt als elites elkaar structureel de hand boven het hoofd houden.
Met meer dan normale belangstelling keek ik de afgelopen week naar Wakker in Paraguay, een serie over Nederlanders die om uiteenlopende redenen het tragisch moederland verlaten. De pushfactor is vaak hetzelfde: een diepe haat tegen justitie, politie en verantwoordelijkheid. De pullfactor: het idee dat regels alleen voor anderen gelden. Dat sentiment is overigens ook de kern van het Nederlandse corpswezen.
En dan nu terug naar het suïcidale woonexperiment in de Watergraafsmeer. In woonproject Stek Oost hokten zo’n 250 jongeren samen als ‘oplossing’ voor het woningtekort: corpsballen en studentes onder één dak. De Zembla-docu is ontluisterend.
De Nederlandse studentes die er gingen wonen, waren verplicht de corpsleden te helpen bij hun ‘integratie’: leren afwassen, leren nee accepteren, leren dat vrouwen geen gebruiksvoorwerpen zijn. Het verhaal van Amanda, die verkracht werd door een corpsgenoot, is verschrikkelijk. Temeer omdat bestuurders en woningbouwvereniging de rechten van de dader belangrijker vonden dan die van het slachtoffer. Ik ontplofte bijna toen ik de domheid en hypocrisie zag bij de verantwoordelijke vrouwen: Mariëlle Foppen van de woningbouw en Carolien de Heer van de PvdA.
Ze wassen hun handen in onschuld, maar de signalen waren er allang. Een paar jaar geleden kwam Het Parool al met een voorzichtig geformuleerd artikel:
‘Luna woonde in een woonproject met corpsballen: het ontbrak aan enige vorm van toezicht en begeleiding.’
Luna vertelde dat ze via Woningnet een studio kreeg in Stek Oost. Het idee sprak haar aan: samenleven, van elkaar leren, een sociaal experiment. In de praktijk bleek het samenwonen niet vlekkeloos. Er was drankmisbruik, intimidatie, vernieling en een constante sfeer van dreiging. Er was geen enkele vorm van begeleiding – niet voor de ontspoorde jongens, niet voor de studentes. Pols voelde zich onveilig, helemaal nadat er meerdere aanrandingen en geweldsincidenten plaatsvonden. Ze sliep uiteindelijk vooral bij haar vriend.
Ik reageerde destijds in HP/De Tijd:
“Luna bedekt alles met de mantel der liefde, maar dit is geen incident, dit is systeemfalen. Welke sadistische gemeentesocioloog bedenkt dat je seksueel gefrustreerde, door groepsdruk ontspoorde corpsballen in containers kunt samenhokken met jonge vrouwen? Deze jongens zijn opgegroeid in een cultuur van ontgroeningen, zwijgcultuur en straffeloosheid. Ze leren dat grenzen overschreden mogen worden zolang je maar de juiste achternaam, vereniging of connecties hebt.”
Kort daarna kwam Het Parool met de kop:
‘Meldingen van geweld, drugs en aanranding: toezicht faalt op gemengd woonproject.’
Het ging over Startblok Elzenhagen, waar sinds 2019 zo’n 270 corpsleden en 270 andere jongeren samenwoonden. Meerdere vrouwen meldden aanranding, bedreiging en intimidatie. Er waren signalen van drugshandel, prostitutie en geweld.
En dan was er natuurlijk nog de brand in Startblok Riekerhaven. De verdachte, een corpslid, had het “psychisch moeilijk vanwege relatieproblemen”. Het standaardexcuus.
In 2024 wordt voormalig bewoner van Stek Oost R.A., corpslid, veroordeeld voor twee verkrachtingen. Uit vertrouwelijke stukken blijkt dat Stadgenoot en de gemeente al in 2019 wisten van meerdere meldingen. Er moest “een plan van aanpak” komen. Dat kwam er niet. In 2021 verkracht hij opnieuw. Pas in 2022 wordt hij uitgezet.
Over de dader zegt stadsdeelvoorzitter Carolien de Heer:
“Er zijn veel pogingen gedaan om het te voorkomen.”
Maar corpsballen verwijderen blijkt net zo onmogelijk als asielzoekers verwijderen:
Hij kan niet uit huis gezet worden.
Hij kan niet uit de stad gezet worden.
Hij kan niet van zijn vereniging afgegooid worden.
Het is geen onmacht. Het is onwil.
Stadgenoot wilde in 2023 stoppen met het project, maar de gemeente hield vast aan het contract.
Het is te gek voor woorden, maar goed: dit is wat je krijgt als ideologie belangrijker is dan veiligheid – en status belangrijker dan slachtoffers.
Reactie plaatsen
Reacties