Jake Joseph Paul (Cleveland, Ohio, 17 januari 1997) is een Amerikaans influencer en investeerder. In Nederland is hij tevens bekend als de partner van de Nederlandse schaatsster Jutta Leerdam, met wie hij sinds het voorjaar van 2023 een relatie heeft. Ze zijn in 2025 verloofd. De laatste jaren manifesteert hij zich als een niet al te verdienstelijk bokser. Zie a.u.b. nu eerst deze spetterende promo van het halleluhja huis van deze superster:
Video Youtube: https://youtu.be/uOIPZlL48Dc?si=rtkVbmYzFLvu0Wa5
We zien in deze promovideo Jake Paul zijn allesomvattende domein in Puerto Rico a $30.000.000 dollar presenteren. De bokser is inmiddels een van allergrootste influencers in USA en heeft 70 miljoen volgers. Hij heeft zich een identiteit aangemeten, die hem beschermt tegen iedere vorm van kwetsbaarheid, door zichzelf als voortdurend groot, groter, het grootst te profileren boven anderen.
De permanente competitie
Jake Paul leeft structureel in een hyper overspannen mentale staat van: ik moet groter zijn. Dat is geen ambitie meer. Dat is existentiële angst. De doodsangst om volstrekt irrelevant te worden. En narcisme haat irrelevantie. Succes kent slechts 1 maatvoering. Alleen schaal telt. En schaal zonder inhoud is precies wat elke sterke-man-cultus nodig heeft. Het filmpje verheerlijkt aldus de overrompelende esthetiek van de mannelijke dominantie..
Wat fascinerend is (en verontrustend)
Zijn huis is geen leefruimte. Het is een versterker. Elke kamer zegt: 'zie mij.' Geen enkele kamer zegt: 'hier denk ik na.' Narcisme is geen ijdelheid. Het is een instabiel zelf dat voortdurend publiek nodig heeft. Zonder camera verdwijnt de grandeur van het enorme huis en de tientallen getoonde objecten. Duizenden jonge kijkers zien deze video en denken: zo ziet succes er dus uit. En dat is waar het gevaarlijk propagandistisch wordt. Jake heeft immers een extreem rechtse identiteit. Hij staat bekend als een volbloed Trumpknuffelaar en vriend van Vance. Hij heeft, - vaag nog, zelfs presidentiele ambities...
De verheerlijking van hiërarchie
De hele video ademt één boodschap: kijk maar eens hoe hoog ik sta. Niet: kijk wat ik heb geleerd. Niet: kijk wat ik heb gemaakt. Maar: kijk hoeveel groter ik ben. Dat is geen ondernemerschap. Dat is hiërarchie als spektakel. En dat sluit naadloos aan bij de cultuur rond Donald Trump: exorbitante rijkdom is de enige echte waarde, al het goud van de wereld verzamelen is gegarandeerd succes. Tegenstanders zijn verliezers, loosers. Dit is wat de kijker krijgt verkocht: heb de allergrootste spullen, en je bent de grootste persoon. Dat is geen ambitie. Dat is ad absurdum status zoeken als substitutie voor ware betekenis. De video drijft niet op inhoud, - maar op de gedachte dat volstrekt megalomaan consumentisme en achting synoniem zijn. En dat is precies hoe een laag product als dit massaal viral wil worden: door een betekenisloos schouwspel te verwarren met waardigheid.
Waarom kijkers dit blijven clicken
Jake, we zijn niet boos over je video. We zijn niet jaloers of teleurgesteld in wat het representeert: jouw droom. Jij verkoopt namelijk geen droom. Jij verkoopt de illusie van succes, - een huis als bewijsstuk, geen werkelijk ‘my home is my castle’. Jake, je behoort tot de mentale wrakken van rijke mensen die elke seconde van hun mentaal volstrekt onnozele leventje iets willen zijn en betekenen door te tonen dat ze iets hebben, bezitten. En daarom gaat deze video niet alleen maar over een giga huis. Hij moet het hebben van de constante herhaling. Ik win. Dus ik ben.
Rijkdom als anesthesie
Het gaat over luxe alsof die een mening heeft, maar luxe heeft geen mening. Het is framing, geen statement. Wat fascineert is niet de luxe zelf, maar de functie ervan. Luxe als verdoving. De sterke man met zijn onschatbare bezit als maskerade voor zijn totale innerlijke leegte. Rijkdom als morele rechtvaardiging voor een tekort aan intelligentie. Verheerlijking van fysieke kracht. Minachting voor zwakte. Cultus van de leider. Het is deze logica: zolang ik maar win, heb ik gelijk. Dat is geen volwassen uitgebalanceerd ethos. Dat is het abjecte autoritarisme van een digitale kleuter.
Het gevaar zit niet in Jake, maar in het model
Jake Paul is geen dictator. Hij is een symptoom. Een generatie die leert: online aandacht = macht. Rijkdom wordt opgevoerd als morele superioriteit. Dat is geen vlog. Dat is de fascistoide esthetiek van digitale macht.
De historische cultus van 'winnaars'
Propaganda wist dit al in de jaren ’30. Hitler en Benito Mussolini begrepen destijds al iets fundamenteels: mensen kicken op beeldtaal van kracht. Fysieke kracht. Balkons. Uniformen. Marmer. Spieren. Kijk hoe krachtig ik ben. Dus ik heb gelijk. Het normaliseert één idee. Laat geen complexiteit zien. Geen nuances. Laat geen twijfel zien. Laat alleen kracht zien. Ook onder Hitler speelde sport al de hoofdrol. Zie de Olympische Spelen in Berlijn in '36.
De oerkrachten van effectieve propaganda
Dit alles voelt voor mij daarom fascistisch, - in het geval van Jake (nog) niet zozeer uitgesproken politiek, maar puur psychologisch. Wat fascisme historisch destijds zo aantrekkelijk maakte, was aanvankelijk niet zozeer het politieke beleid. Het was de breeduit geëtaleerde uitstraling. De hedendaagse psychologiserende overdadige infrastructuur is identiek: je huis gemarmerd, als een pantser. Tatoeages als stigmata. Spieren als bewijsstuk. Fysiek onnatuurlijk afgetraind tot het harnas van een warrior. Zelfverzekerdheid. Geen ruimte voor nuance, geen spoor voor twijfel. Geen ruimte voor kwetsbaarheid. Jake Paul verkoopt exact dat historische model, nu via pay-per-view en merchandise. Hij gebruikt precies dezelfde visuele grammatica als Hitler en Benito, nu via het format van de digitale influencer. Geen balkon, maar een drone-shot. Geen massa op een plein, maar miljoenen views. Jake Paul heeft geen ministerie van propaganda nodig. Hij heeft een thumbnail. En miljoenen jongeren consumeren dat plastic-fantastic verhaaltje als inspiratie. Het is geen fascisme in staatsrechtelijke zin. Het is fascisme als hersenspoeling, een lifestyle-filter. Licht verteerbaar. Commercieel. Cultureel zeer invloedrijk en in mijn ogen zeer verderfelijk. Dit alles lijkt zo onschuldig, maar het is uiteindelijk niets ontziend.
Reactie plaatsen
Reacties