De Verwondering
Ja
om alles
eigenlijk
Het Woudhuis
Aan het einde van de wereld
ligt toch nog een huis
het is stil daar
in boomtoppen fluisteren oude geesten
een liedje van weleer
toen er nog tijd teveel was
om het gesnater van de ganzen
het gekwek van de eenden
het gesnurk van de mensen
te laten bezinken
tot een diepe, diepe rust
de rust van een storm
om het woudhuis
die vanzelf weer gaat liggen
De Zomer is gekomen
De makke schaapjes springen dartel in het rond
Alsof een mooie schaapjeswereld slechts bestond..
Een windje rilt ’n deuntje, zachtjes, in een boom
het zwembad, peilloos, voelt zich deze ochtend loom.
Een kikker trekt er, stiekempjes, zijn baantjes,
een kip spoedt zich – al pikkende – door laantjes
van groen dat overal nu explodeert:
werkzame kracht, ten diepste Zon vereert,
natuur, die alom celebreert:
de Zomer is gekomen
Doelgericht
Ik ga de wijde wereld in
ik ga
voor de liefde
ik ga
voor verwondering
ik ga
op weg
de weg
is de weg
proces van gaan
leven
en elke seconde
sterven
Vrijheid
wie doet
wat hij wil