Opzegging

Ter attentie van het Bestuur van de Stichting Laatste Wil 

Beste Leden van het Bestuur,

U verzocht mij toe te lichten waarom ik mijn lidmaatschap opzeg. Hoe dan ook, even in vogelvlucht: het recht op zelfbeschikking bij zelfdoding bestaat in NL, evenals in EU.

Recht op hulp daarbij vanuit de staat is vooralsnog ver te zoeken.

Het gaat met name om hoe een en ander zich voltrekt. Niemand vindt het verdedigbaar dat mensen zich ophangen of voor de trein springen.

Het zou dus goed zijn als er een dodelijk middel, zoals E250, of barbiraten, e.d., vrij verkrijgbaar zouden zijn, aldus de Stichting.  

De eis dat middel X voor een ieder beschikbaar moet zijn, acht ik een brug te ver. Dit brengt immers onaanvaardbare risico’s met zich mee voor de samenleving. Labiele burgers, of psychiatrische, dan wel zwaar depressieve patiënten, of levensmoede ouderen zouden wel eens ‘in verleiding’ kunnen worden gebracht om al te snel naar een dergelijk middel te grijpen. Ook zouden m’n mannen (naar blijkt) die hun echtgenotes willen vermoorden (zie de actuele cijfers) al te gemakkelijk naar een dergelijk middel kunnen gaan grijpen. 

Het zou zo maar kunnen dat zelfs ook criminelen het middel X gaan inzetten om tegenstanders uit te schakelen. 

Het is dus onontkoombaar dat actieve levensbeëindiging m.b.v. dodelijke middelen gereguleerd dient te worden.

In de huidige euthanasiepraktijk wordt de beslissing tot levensbeëindiging, - wettelijk min of meer goed geregeld, aan artsen overgelaten. Dit is echter volstrekt tegenstrijdig: artsen hebben immers de eed van Hippocrates afgelegd om patiënten koste wat kost beter te maken. Vandaar dat er naar andere oplossingen gezocht zal moeten worden. 

We vinden het doodnormaal dat er bij geboorte vanuit de staat ondersteuning geboden wordt. Waarom die ondersteuning dan niet ook bij euthanasie en zelfdoding goed outilleren?

Er moet een vierjarige opleiding komen waar studenten als doodsdeskundige, oftewel thanaticus, kunnen afstuderen. Een dergelijke opleiding is behalve medisch fysiologisch, ook psychologisch, dan wel psychiatrisch of zelfs spiritueel georiënteerd. Denk hierbij ook aan de reeds bestaande huidige verregaande expertise bij de diverse levenseinde-klinieken. 

Maw, iemand die zijn leven wil beëindigen doet dit of ‘in eigen beheer’, of wordt hierbij geholpen, dan wel gehoord door een thanaticus die verslag uitbrengt aan een speciaal team van meerdere doodsdeskundigen (incl. bv ook een geriater), waarna besloten wordt het middel X al dan niet toe te dienen. De doodswens van degene die het betreft is expliciet richtinggevend. Natuurlijk moet hierbij een wettelijk verplicht protocol gevolgd worden. 

Tenslotte kan het proces zich in een speciale kliniek voltrekken, dan wel in het ziekenhuis of zelfs in de thuissituatie. Hier is maatwerk een voorwaarde. 

Het recht om zelf te beslissen over het eigen levenseinde wordt in de EU beschermd door artikel 8 EVRM. Volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens gaat dit zelfbeschikkingsrecht echter niet zó ver, dat er ook een recht bestaat om hulp bij zelfdoding te kunnen krijgen.

Ik denk daarom dat het in dit stadium het beste zou zijn voor de Stichting om te focussen op een puur juridische aanpak, en dan met name gericht op Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. 

Als de Stichting i.s.m. een aantal Europese politieke partijen de betreffende EU-minister een zo concreet mogelijk uitgewerkt voorstel zou doen (zoals hierboven beschreven, tevoren juridisch goed doortimmerd en verankerd), is de kans aanwezig dat zich ook uiteindelijk in NL een succesvolle verandering gaat voltrekken t.a.v. deze zo gecompliceerde issue van het recht op zelfdoding met behulp van…

Met de meest hartelijke groet,

Rutger W. Weemhoff

Publicist