In 1993 speelde ik de hoofdrol in een opwindende voorstelling over de Italiaanse filmmaker en intellectueel Pier Paolo Pasolini: Pasolini's passie. Mijn tegenspeler in deze spraakmakende theatervoorstelling was de Spaanse/Italiaanse danser Juan Kruz Diaz de Garaio, die de rol van de 17-jarige schandknaap Pino Pelosi vertolkte.
Kenmerken van de voorstelling
-
Het decor: De voorstelling speelde zich af in een setting die het strand van Ostia nabootste (de beruchte locatie waar Pasolini rommelde met jonge jongens en waar hij in 1975 om het leven werd gebracht).
-
De dynamiek: Het stuk was zeer fysiek en rauw, gekenmerkt door hoge sprongen en vrije gevechten met echte messen.
-
Multimedia: De live scènes en gevechten werden afgewisseld met filmfragmenten uit de diverse filmproducties van Pasolini zelf.
De intensiteit en fysieke zwaarte van deze specifieke productie zijn mij destijds noodlottig geworden, wat destijds ook het einde betekende van de tot dan toe zeer succesvolle reeks. *
Pasolini's Passie
Het stuk speelde zich destijds af in het Amphitheater te Amsterdam.
Na een spectaculaire sprong vanaf grote hoogte moest ik eerst zelf zo profi mogelijk zien te landen, om meteen daarop Juan, - die mij altijd pijlsnel achterna sprong, met alle kracht die ik in mij had op te vangen en wel: in mijn armen. Zo ontstond dan namelijk het sterke beeld van de Pieta met de gestorven Jesu op haar schoot.
Het ging iedere avond goed, maar deze keer niet.
Juan sprong helaas echter net iets teveel 'op voor', een vakterm die niets aan duidelijkheid te wensen overlaat. Ik had geen keus, of hem laten kletteren, of toch proberen hem alsnog op te vangen. Ik koos voor het laatste. Toen heeft mijn rug het begeven en bleek ik later een uitgerekte zenuw te hebben. Het was dan wel wellicht in mijn beleving mijn beste rol, ik moest hierna uiteindelijk wel stoppen met mijn werk als acteur.
Ik heb inmiddels wel een neuromoderator bij mijn ruggenmerg ingenaaid zitten, een soort van elektrode waarvan de draden door mijn aderen lopen, richting een kleine oplaadbare accu die gemonteerd zit aan mijn bekken, waarmee ik de nog steeds aanwezige hevige zenuwpijn middels minimale stroomstootjes ietwat kan reguleren.
* Ik speelde de uitverkochte serie voorstellingen nog wel door onder het motto: de show must go on..
Ter verdere info, e.e.a. mede m.b.v. AI samengesteld:
De Italiaanse regisseur, schrijver en intellectueel Pier Paolo Pasolini werd in de nacht van 1 op 2 november 1975 op gruwelijke wijze vermoord op een braakliggend terrein bij het Idroscalo op het strand van Ostia, nabij Rome. Hoewel er destijds iemand voor is veroordeeld, blijft zijn dood tot op de dag van vandaag omgeven door mysteries en complottheorieën.
De officiële toedracht en de arrestatie
Kort na de moord hield de politie de toen 17-jarige schandknaap Giuseppe (Pino) Pelosi aan omdat hij met hoge snelheid in de Alfa Romeo van Pasolini reed. Pelosi bekende al snel de moord. Volgens zijn oorspronkelijke verklaring hadden de twee die avond afgesproken en waren ze naar het strand van Ostia gereden. Daar ontstond een ruzie over seksuele handelingen. Pelosi verklaarde dat hij Pasolini uit zelfverdediging had geslagen met een houten plank en hem vervolgens, tijdens het wegvluchten, per ongeluk met Pasolini's eigen auto had overreden. Pelosi werd destijds als enige dader veroordeeld. [
De verwondingen
Het lichaam van de 53-jarige Pasolini werd de volgende ochtend zwaar verminkt aangetroffen. Het letsel wees op extreem geweld dat moeilijk door één enkele tiener veroorzaakt kon zijn:
- Zijn gezicht was onherkenbaar verminkt en zijn schedel was ingeslagen.
- Zijn borstkas was ingetrapt en zijn hart was letterlijk bezweken (uit elkaar gespat).
- Hij was meerdere malen met zijn eigen auto overreden.
Intrekking van de bekentenis en complottheorieën
In 2005 trok Pelosi zijn bekentenis plotseling in. Hij verklaarde dat hij destijds had gelogen omdat zijn familie met de dood werd bedreigd. Volgens zijn nieuwe verklaring werd Pasolini in werkelijkheid opgewacht en doodgeslagen door minstens drie mannen met een Siciliaans accent, die tijdens de mishandeling homofobe beledigingen riepen.
Omdat Pasolini een felle, linkse criticus was van de gevestigde orde, de christendemocratische regering en de opkomende consumptiemaatschappij, geloven veel historici en biografen dat er sprake was van een politieke moord. Enkele hardnekkige theorieën over de achtergrond van de moord zijn:
- Politieke liquidatie: Pasolini had veel vijanden in extreemrechtse en fascistische kringen vanwege zijn openlijke homoseksualiteit en marxistische standpunten.
- Chantage rond zijn film Salò: Er wordt gesuggereerd dat Pasolini naar het strand was gelokt omdat gestolen filmrollen van zijn controversiële film Salò o le 120 giornate di Sodoma daar aan hem zouden worden teruggegeven.
- Kennis over corrupte elites: Ten tijde van zijn dood werkte Pasolini aan zijn (onvoltooide) boek Petrolio, waarin hij corruptie en obscure deals binnen de Italiaanse staatsoliemaatschappij ENI aan de kaak stelde.
Ondanks dat justitie de zaak later opnieuw heeft onderzocht, is de exacte identiteit van de eventuele andere daders nooit definitief vastgesteld. De moord op het strand van Ostia blijft daarmee een van de grootste en meest besproken mysteries uit de moderne Italiaanse geschiedenis.