De allereerste Nederlandse horrorfilm

Necrophobia (1995) is een Nederlandse no-budget horrorfilm geregisseerd door Edwin Visser en Frank van Geloven. Deze beide heren blonken uit in 1 ding: hun grote liefde voor de horrorfilm. En dat in een tijd dat dit absoluut not done was. Zij maakten de film oorspronkelijk in 1991 als hun afstudeerfilm aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg, waarna de film in 1995 een officiële (internationale) release kreeg en te zien was op het Nederlands Film Festival. Meedoen aan zo'n enthousiast experiment is voor acteurs altijd een feestje, iedereen werkt voor niets, maar vol overgave. En de heren regisseurs wisten ondanks het snertverhaaltje ons als acteurs een inspirerende boost te geven in het door hen zo verafgode genre. Ik herinner mij bijvoorbeeld een middagpauze met prima catering, (- waarschijnlijk iets als witte kadetjes met een onbestemd soort schimmelkaas belegd), toen er ineens met een enorme knal een rondslingerend hoofd werd opgeblazen, voor de gein, om ons in de juiste stemming te brengen. De spaghetti vloog ons werkelijk om de oren! 

Het verhaal:

• Hoofdpersoon Mark is diep in rouw door de dood van zijn vrouw Rebecca bij een auto-ongeluk. Op haar graf ontmoet hij de mysterieuze Colette. 

• Colette kampt zelf met trauma na het overlijden van haar minnaar: die nota bene naakt op haar lag, terwijl zij vastgebonden zat aan de spijlen van hun liefdesnest. Zij wordt in deze toestand pas na een week ontdekt, waarbij het lijk van haar minnaar reeds in verregaande staat van ontbinding is geraakt.  In zo'n ongelofelijk ranzig verhaaltje, volgt daarop natuurlijk een onorthodoxe therapie voor de arme Colette, en wel bij de op z'n zachtst gezegd hoogst eigenaardige psychiater Dr. Bernhardt (met veel sardonisch plezier gespeeld door ondergetekende). 

• Diens therapie, waarbij doodskisten worden opengebroken met overleden lichamen erin en schokmethodes worden ingezet om de patiënte met haar diepe angst te confronteren, pakt in het geval van Colette totaal verkeerd uit. 

• Colette verandert namelijk langzaam in een moordzuchtige psychopate met een kettingzaag. Wanneer Mark haar thuis op bezoek vraagt voor een diner, ontaardt de avond in een bloederige nachtmerrie.

• Ook ik werd achternagezeten in lugubere catacomben door de feeks Colette met de kettingzaag..en ja hoor: zij bezorgde mij uiteindelijk een doodsklap met een vleeshaak die mijn slagader in mijn nek raakte. Op dat ultieme moment moest ik mijn bovenarm zo ruw mogelijk tegen mijn lijf drukken, waardoor een zak met bloed die onder mijn oksel vastgeplakt zat, openbrak. Door een slangetje naar mijn nek vloog dat bloed vervolgens met een fraaie pisboog zo pats uiteen op het glas van de camera.

• Acteren? Dat verveelt echt nooit!

Belangrijke details

• Regie & Scenario: Edwin Visser en Frank van Geloven

• Cast: Onder meer Grietje Besteman (als Colette), Renee van Veen, Rutger Willem Weemhoff (als Dr. Bernhardt), Gerry Verhoeven en Martijn Oversteegen.

• Speelduur: Circa 60 minuten (kleur, stereo).

• Stijl: Een schokkende, bizarre en macabere pulp/cult-productie. 

Meer informatie over de film vind je onder andere via de Nederlandse Filmdatabase of bekijk de gegevens op MovieMeter. [1, 2]