Foto: Robert Dijkstra
1966-2025
Marga is geboren te Hilversum, maar vertrok na twintig jaar eerst richting Utrecht en daarna naar Zuid-Oost Groningen, waar zij met haar man en gezin sinds 1995 woont.
Westerwolde is een bijzondere omgeving qua natuur en ook het historische dorpje Bourtange en het dorp Sellingen zijn uniek te noemen. Marga schrijft hier dan ook graag over, als columniste voor een plaatselijke krantje.
2010-heden
Op 43-jarige leeftijd begon Marga als fotomodel zichzelf te ontwikkelen. Zowel voor de commercie (Tv-reclames, internet-filmpjes, stockfotografie) als voor vrij werk en de kunst. Als model voor de kunst mocht zij samen werken met vele artistieke fotografen in Duitsland, Frankrijk, België en Nederland.
Ook heeft zij samengewerkt met Amerikaanse en Oekraïense fotografen. Haar portfolio is te zien op Flickr en Artfolio.
'Je bent pas een model als er een (stock-)foto is waarop je je tanden in een appel zet', zei ooit een modellenbureau. Yes! Zie de fotogalerij.
1970-2025
Ooit gehoord van een crinoline cage, bonnet of vertugadin? Vast niet, dat zijn allemaal kleding items uit de vèrre verleden tijd. Marga maakt het liefst Victoriaanse kledij met veel toeters en bellen, maar zij maakt ook, met name voor het historische dorpje Bourtange, middeleeuwse rokken, jasjes en mantels.
Én ook Chanel Haute Couture! Oe lá lá ! Zie: SewingChanelStyle
Wanneer is deze passie begonnen? Vanaf de eerste Barbie en verkleedpartijtjes, naailessen op een stokoude BERNINA naaimachine. Ergens in de jaren zeventig. En nu is zij al jaren BERNINA Ambassador. Het kan verkeren :>)
2003-2025
Haar passie voor paarden is de oorzaak geweest dat zij columns ging schrijven voor paardenmagazines en Stamboekverenigingsboekjes.
Al gauw ontwikkelde zij een eigen stijl die bekend werd binnen de paardenwereld.
Haar columns hadden de insteek: plezier halen uit het houden van paarden zit niet slechts in de paar dagen per jaar, waarin succesvolle resultaten op een wedstrijd of keuringen worden behaald, maar in het dagelijkse leven met paarden.
Met dank aan vele fantastische, artistieke en sympathieke fotografen!
Een hartpatiënt schrijft openhartig, met humor, kennis en inzicht over het leven met een aangeboren hartafwijking, een hartoperatie en het veranderde leven erna.
Het boekje 'Pak van mijn hart' is een verzameling informatieve en luchtige columns over een zwaar onderwerp: in 2010 onderging Marga een hartklep-operatie waarvoor zij enkele maanden in het UMCG verbleef.
Het boek is een verzameling columns en zijn geschreven voor lotgenoten en hun familie.
Uit de recensie:
Op een beeldende en geestige manier deelt Marga haar ervaringen met artsen, ziekenhuizen, revalidatieprocessen en tikkende mechanische hartkleppen met de lezer. Ondanks het zware onderwerp worden de columns nergens melodramatisch. Juist door haar onderkoelde stijl komt de boodschap heel goed over: een hartoperatie verandert je leven compleet.
Als er een woordspeling met het woord hart van toepassing is op deze bundel, dan is het wel ‘openhartig’. Door haar eigen ervaringen te delen, heeft Marga ook een duidelijk doel voor ogen: begrip vragen. Het herstel is zowel fysiek als geestelijk langdurig en “de oude” word je nooit meer helemaal.
‘Pak van mijn hart’ laat je achter met een glimlach, maar ook met een gevoel van ontzag en respect. Het opent niet alleen je ogen, maar ook je hart.
'Fjorden hebben Humor' zijn columns 2003-2024 over een kleinschalige Fjordenpaardenfokkerij.
Let op: In 2026 verschijnen de gebundelde columns in boekvorm met extra nieuwe columns.
'Boekrecensiesblog bestaat al sinds 2017 maar ik kan gerust zeggen dat ik al veel eerder ben begonnen met recensies over boeken maken. Met mijn moeder en tante had ik een soort verbond: we lazen dezelfde boeken en bespraken of schreven hierover aan elkaar. Geheel ongedwongen en met veel enthousiasme, ontstonden zo de eerste recensies. Het boek was uit (of: er was niet doorheen te komen) en we deelden onze oordelen met elkaar. In de loop der jaren werd ik steeds handiger in een boek samenvatten en mijn mening er over te geven.
Maar dit was soms niet genoeg. De kiene tante schreef in haar brief terug: “Maar waarom dan? ” Of: “Wáár heb je dat gelezen, ik kan die alinea niet vinden…” Zodoende werden de recensies uitgebreider compleet met notities en aanstrepen van alinea’s. Om de (vaak geleende) boeken netjes te houden maakte ik die aantekeningen in een schrift.'
En zo ontstond de passie om boeken niet alleen te lezen maar ook eerlijk te beoordelen. Boekrecensiesblog is na 1450 (!) recensies inmiddels een bekende binnen de boekenwereld! Google houdt van de website en duizenden lezers én auteurs ook!
Een recensie die telt: hoe je écht iets zegt over een boek. In deze blog schrijf ik over de persoonlijke benadering van Boekrecensiesblog. En de voordelen voor de lezer, auteur en uitgeverij! Recenseren is namelijk een kunst, geen kunstje.
Vanochtend las ik het nieuws: de aarde draait nog steeds, maar de aandeelhouders van Tesla hebben besloten dat Elon Musk een bonus van 1000 miljard dollar verdient. Een biljoen. Een getal zo absurd dat het zelfs voor een schrijver van dystopische fictie te gek klinkt. Terwijl de gemiddelde auteur zich zorgen maakt over de huur, de boekhandel om de hoek vecht tegen de sluiting, en bibliotheken bezuinigen op boeken (omdat, je weet wel, kennis is duur), mag een man die al meer geld heeft dan God, nog eens duizend miljard extra in zijn zak steken. Niet omdat hij het nodig heeft, maar omdat het kan.
Maar stel je voor—stél je voor—dat Musk, in een vlaag van plotselinge literaire verlichting, zou besluiten zijn bonus te investeren in de wereld die wél waarde hecht aan woorden, verhalen en ideeën. Wat zou er dan gebeuren? Laten we eens rekenen.
Leer verder:
Deze gastrecensie is geschreven door Rosemarijn Milo.
‘Hartstukken’ is de tweede druk van het boek dat al eerder onder de naam ‘Pak van mijn hart’ verscheen, geschreven door Marga van der Vet, oprichtster van Boekrecensies Blog en in 2025 uitgegeven door Uitgeverij Partout, een nieuwe uitgeverij en online boekenwinkel die uitsluitend werk uitbrengen van auteurs in eigen beheer. Het boek is te bestellen onder deze link: Hartstukken.
‘Hartstukken’ is een leuk ogend klein boekje met een frisse omslag, maar verkijk je er niet op! Het is een verhaal over een zware hartoperatie en de nasleep ervan.
De schrijfster is geboren met een hartafwijking waarmee ze aanvankelijk goed kon leven. Totdat… Ja, totdat ze er op 45-jarige leeftijd niet meer omheen kon dat ze zich moest laten opereren. Niet alleen de operatie zelf, maar ook de langdurige ziekenhuisopname en revalidatie hebben hun tol geëist. Het is ondanks de zwaarte van het onderwerp een bijna lichtvoetig verhaal geworden, zodat vorm en inhoud samenvallen.
Wat kan Marga van der Vet goed schrijven! Wat een prestatie om een levensbedreigende operatie ‘met alles erop en eraan’ zo te beschrijven dat het voor de lezer een plezierige ervaring wordt. Dankzij een flinke portie goed gedoseerde humor en het vermogen afstand te nemen van eigen sores is het een (h)eerlijk leesbaar boek geworden.
Maar Marga windt er geen doekjes om: ‘Een hartpatiënt voelt zich na de operatie overreden door een goederentrein’, duidelijke taal voor wie dacht dat het eigenlijk wel mee zou vallen. Ze schrijft over de ongemakken en de schaamte van een patiënt die nog maar net is geopereerd, over de fysiotherapie aan het bed, over ‘conditie NUL’, waarvan je de betekenis leert kennen na een ingrijpende operatie en tijdens de langdurige opname daarna. Ze weet het gedicht ‘Denkend aan Holland’ te parafraseren tot ‘Denkend aan het ziekenhuis’ – doe het haar maar eens na.
Ze steekt hartpatiënten een hart onder de riem: ‘Laten wij ons als hartpatiënten niet schamen voor een zwak hart of een slecht hart. Het hart heeft het bovendien al hartstikke druk en geen tijd voor harteloze, hartverwarmende of hartverscheurende opmerkingen, en heeft nu even al zijn krachten nodig voor een hartgrondig herstel’.
Ten slotte, de lezer neme de tips voor ‘De tien liefste cadeaus voor zieken’ ter harte.
Het is een hartstikke aanbevelenswaardig boekje geworden.
Steeds vaker merk ik dat rijkdom voor mij niet meer draait om geld, status of bezit, maar om tijd, rust en betekenis. Rijkdom is voor mij een vrije ochtend zonder haast, een kop thee naast me, en een goed boek dat op me wacht. Helemaal niets hoeven en niets meer hoeven te hebben.
De oude vormen van rijkdom – een groot huis, merkkleding, dito auto, dure spullen, volle agenda’s – hebben wat mij betreft hun glans verloren. Wat zeggen luxe merken nog? Alles kan tegenwoordig nagemaakt worden in China & co, en zelfs échte diamanten koop je nu bij de Zeeman. Ik bedoel maar…. War zegt het allemaal nog?
Lees hier verder:
Een vervlogen droom is geschreven door Rosemarijn Milo en uitgegeven door U2pi. Al eerder verscheen over dit boek een recensie door Marga. Deze recensie staat onderaan de pagina, net als twee gastblogs van Rosemarijn Milo over haar boek en vrouwenemancipatie.
Deze recensie is geschreven door Sarah Morton.
Rosemarijn Milo vroeg zich af waarom er zo weinig gesproken werd over haar grootmoeder, Augusta Francisca Maes. Roepnaam Guusje. Er lijkt een taboe te rusten op het leven dat Guusje heeft geleid. Met dit boek wil ze haar recht doen. Het gaat over het korte leven van haar grootmoeder. Het is geschreven is briefvorm. De brieven zijn fictief. Omdat het gebaseerd is op haar familiehistorie, voelt het levensecht. Het zit mooi in elkaar.
Lees verder:
Ik weet niet hoe jullie dit ervaren maar wat mij betreft waait er een frisse wind door de kringloopwinkels in Nederland!
Waar ik vroeger vooral kwam om spullen te brengen of snel iets goedkoops te scoren, kom ik er nu voor het plezier. De muffe geur van vroeger is verdwenen, de donkere hoekjes hebben plaatsgemaakt voor frisse, lichte ruimtes vol sfeer. Zodra ik binnenstap, voel ik me welkom – hier mag ik rustig rondneuzen, ontdekken en genieten.
Mijn favoriete moment is het snuffelen tussen de boeken. Die hoge kasten vol titels, soms vergeeld van ouderdom, soms glanzend nieuw – het blijft een kleine schattenjacht. Ik vind er goede boeken, soms zelfs beter dan in de 'gewone' winkel, en voor een paar euro neem ik weer een stapel verhalen mee naar huis. En als ik dan de geur van verse koffie ruik, neem ik graag een pauze. Veel kringloopwinkels hebben tegenwoordig een gezellig hoekje waar ik kan zitten met een cappuccino of zelfs een eenvoudige lunch. Het is heerlijk om daar te bladeren in mijn vondsten, terwijl de tijd even lijkt stil te staan.
Wat ik zo mooi vind, is dat de sfeer totaal veranderd is. Waar kringloopwinkelen vroeger wat schaamte opriep – alsof het alleen was voor wie het minder breed had – is het nu juist iets waar ik trots op ben. Het is duurzaam, gezellig, en elke keer weer verrassend. Ik merk dat ik niet de enige ben: mensen lachen, vergelijken hun vondsten en delen herinneringen. “Kijk, zo’n lamp had mijn oma ook!” hoor ik vaak, en dan glimlach ik mee. Langs de meubels lopen? Dat is bijna een road trip to memory lane.
Bovendien voelt het goed om te weten dat mijn aankopen iets bijdragen. Veel kringloopwinkels steunen lokale projecten of sociale initiatieven. Zo geef ik niet alleen spullen een tweede leven, maar help ik ook anderen op een kleine, maar betekenisvolle manier.
Dus ja, voor mij is de kringloopwinkel pure ontspanning – een plek om te dwalen, te ontdekken en even helemaal te ontsnappen aan de haast van alledag. En als ik dan thuiskom met een goed boek en een voldaan gevoel, denk ik telkens weer: wat een heerlijke middag.
Kringloopwinkelen als entertainment? Absoluut. Ik zeg: doen!
‘Ḱoetjes en Kalfjes’ is geschreven door de Nederlandse auteur en acteur Rutger Willem Weemhoff en is uitgegeven door zijn eigen Uitgeverij Partout. Laatstgenoemde richt zich vooral op selfpublishers en cultboeken.
Het boek met deze veelzeggende titel is een boek speciaal geschreven voor kinderen en eigenlijk nog specifieker: voor jongens én vooral voor vaders om dit voor te lezen. Kun je nog dit soort onderscheid maken in deze tijd? Ik vind van wel. Zeer ongenuanceerd en veralgemeniserend zijn meisjes toch over het algemeen geïnteresseerd in een ander type verhaal dan jongens. Niet boos worden nu ik dit schrijf; ik zeg nogmaals: in het algemeen. Ik heb dit zelf als moeder zeker zo ervaren: vele boeken vonden beide kinderen even leuk. Maar er waren toch altijd boeken die mijn dochter gewéldig vond en mijn zoon werd er niet warm of koud van. En omgekeerd.
Lees de hele uitgebreide recensie hier: Boekrecensiesblog
De 71e Kinderboekenweek staat in het teken van ‘Vol avontuur!’. Want in een kinderboek ligt het avontuur altijd op de loer: van gevaarlijke zeeën tot geheimzinnige landen, van een diep bewaard geheim tot een mysterie dat ontrafeld moet worden. Tijdens deze Kinderboekenweek draait alles om het beleven van spannende verhalen – gewoon vanuit je luie stoel of knusse bed. Laat je meevoeren, ontdek onbekende werelden en beleef het avontuur!
Een bijzonder boek dat uitstekend bij dit thema aansluit is Koetjes en Kalfjes van Rutger Willem Weemhoff. Deze bundel met dierenverhalen neemt vaders en hun zonen (vanaf tien jaar) mee op een reeks meeslepende reizen. Elk verhaal speelt zich af in een ander land, met telkens een dier in de hoofdrol. De inhoud is eerlijk en soms rauw, waardoor het boek niet alleen jonge lezers aanspreekt, maar ook hun vaders boeit. Een avontuurlijke leeservaring die generaties verbindt.
Hou Boekrecensiesblog.nl in de gaten want de recensie over dit fraaie kinderboek verschijnt spoedig!
Ik loop vaak met mijn hond langs een eenzame visvijver. Er zwemt meestal maar één eendje rond. Die eend is erg dik en dat is mijn schuld, want ik neem altijd brood voor ‘m mee. Dat komt zo:
Ooit kreeg ik van een oude man in het park het advies: “Don’t forget to feed the ducks”. We zaten namelijk vaak naast elkaar op het bankje in het park vlakbij het grote ziekenhuis en een bejaardentehuis. Hij had altijd een zak brood mee voor de eenden. De man was ernstig ziek. Ik daarentegen zat er mijn tijd te doden tijdens wachtmomenten voor onderzoeken of revalidatie-training.
Hij kwam uit het buitenland en vertelde iedere dag over zijn leven en verre reizen. Zo zaten we daar in alle rust. Hij was in de fase van afscheid nemen. Ik was in de fase van wederopbouw. Na verloop van tijd stond hij dan weer op, keek hij mij altijd indringend aan en benadrukte nogmaals zijn advies: “Whatever happens in life, don’t forget to feed the ducks!”
Of zijn advies nu een metafoor was of een vrij simplistische raadgeving, ik zal het nooit weten want op een dag was hij er niet meer.
De eenden misten hem ook en raakten in paniek. Ze overlegden met elkaar en ondernamen actie. In een grote eendencolonne staken zij de straat over, in de richting van het grote bejaardentehuis. Daar kwaakten zij net zo hard tot de directie tegenmaatregelen nam. Sommige eendjes zag ik nooit meer terug, maar de meesten gaven hun protesten al snel op; het gewone eendenleven in het park ging weer verder als voorheen.
Tijdens mijn revalidatie stond ik stijf van de pijnstillers en die deden gekke dingen met mijn brein. Misschien is dat van die eendenoptocht nooit gebeurd, vergeef mij. Maar hoe dan ook, ik schaam mij er nog steeds voor dat ik de eenden in de steek liet en zijn advies naast mij neerlegde. Maar ook mijn gewone mensenleven ging verder als voorheen.
Nu, jaren later, heb ik zijn advies toch ter harte genomen. En ik denk dat het een metafoor was voor iets als: “Wat er ook gebeurt in het leven, probeer het accepteren en verder te gaan”. Of: “Wat er ook gebeurt, vergeet de mensen (?) om je heen niet”. Enfin, ik ben geen Engels-Nederlands vertaalster, maar u begrijpt vast wel wat ik bedoel. Of misschien heeft u een mooiere vertaling voor zijn quote.
De dikke eend ziet mij aan komen lopen en komt enthousiast naar mij toe zwemmen. Hij kwaakt uitbundig en ineens zie ik dat hij niet alleen is. Een paar vrienden en vriendinnen komen uit de bosjes tevoorschijn, springen in het water en zetten de achtervolging in. Ik heb gelukkig genoeg brood mee om hen te geven. Wat leuk! Wat een simpel geluk!
Bedankt, oude man. Wat er ook gebeurt, ik zal nóóit vergeten om de eendjes te voeren.
Onlangs las ik het boek 'Appetijt' van Rutger W. Weemhoff. Het boekje bevat korte verhalen welke allemaal totaal anders zijn qua stijl en inhoud.
Wie een auteur wil ontdekken die een groot oeuvre heeft geschreven, kan zich soms verloren voelen. Waar te beginnen? Een roman kan te omvangrijk lijken, een reeks essays misschien te zwaar. Juist daarom zijn verhalenbundels een prachtige eerste stap: ze vormen een toegankelijke kennismaking met de schrijver en zijn wereld. ‘Appetijt’ is hier een prima voorbeeld van. Eigenlijk had ik met dit boek moeten beginnen want de verhalen laten prima zien wat de auteur in zijn mars heeft.
In deze verhalenbundel laat Weemhoff zien hoe veelzijdig hij is. In korte stukken kan je als lezer verschillende kanten van het schrijverschap ontdekken: de ene keer gaat het over een verbouwing, dan weer over humor en fanatsie of een onverwacht spannend en intens verhaal. Zo krijgt je niet alleen een eerste indruk van de thematiek, maar ook van de toon en de stijl van de schrijver. Een roman kan zich concentreren op één groot verhaal, maar in een bundel ervaar je een waaier van mogelijkheden. Elk verhaal staat op zichzelf, maar samen vormen ze een uitstekende kennismaking met de auteur.
Het korte verhaal dat de titel van het boek draagt is een heerlijk verhaal over de verbouwing van een petit-chateau in Frankrijk door een groepje bevriende Amsterdammers. Het verhaal is realistisch, ik denk ook autobiografisch en de auteur neemt zichzelf ook behoorlijk op de hak. Als lezer leef je zó mee dat je het vast, net als ik, ook jammer zal vinden als het verhaal uit is. Ik vond dit verhaal een soort 'Ik vertrek' maar dan ver voor de tijd dat dit televisieprogramma bekend en werd bij velen.
Gelukkig is er echter een groot verschil: waar 'Ik vertrek' nog wel eens een quilty pleasure van leedvermaak kan zijn (Oh oh oh wie gaat er nu naar een land waar ze de taal niet spreken, de cultuur niet kennen en een bouwval hebben gekocht dat onmogelijk valt op te knappen...), is 'Appetijt' een heel ander verhaal. Het is literatuur; je leert de personages kennen, het is mooi geschreven en is een kort maar krachtig verhaal. Geen leedvermaak dus maar gewoon genieten van het grote avontuur.
Mijn gedachten zijn de laatste dagen vaak bij Amerika. Vroeger hield ik van dat land. Vooral omdat ik een paardenvrouw ben en westernrijden een ware beleving is. Het is niet alleen een andere stijl van paardrijden, met de bijbehorende paardenrassen zoals Quater-horses, Paints- en Appaloosa's, maar vooral een 'way of life'.
Ik ben er één keer geweest, reizend door drie staten. Het was een intensieve en inspirerende 'vakantie' en tevens ook meteen genoeg. Ook toen al was er veel spanning en stressvolle situaties die ik gelukkig kan navertellen.
Los van de paarden en de vakantie heb ik ontzettend veel gelezen over Amerika. Van magazines tot en met literatuur en van feelgoods tot en met anti-westerns. Dit laatste genre is werkelijk indrukwekkend.
Voor degene die nog nooit hebben gehoord van het genre ´ ant-western' leg ik het graag even uit:
Cormac McCarthy is overleden. Hij was een schrijver die bekend werd door zijn boek “Meridiaan van bloed”. Dit boek gaat over het Wilde Westen. Het laat echter een totaal andere geschiedenis zien dan die van de huifkarren, cowboys en klapdeurtjes in saloons, namelijk de bloederige geschiedenis van de genocide op de indianen in Amerika. Een anti-western dus…
Een anti-westernroman is een literair genre dat zich richt op het bekritiseren of ondermijnen van de traditionele waarden en idealen die geassocieerd worden met het Amerikaanse westerngenre. Terwijl het westerngenre vaak verhalen vertelt over de pionierstijd in het westen van de Verenigde Staten, met heldhaftige cowboys, avontuurlijke ontdekkingen, is een anti-westernroman een meer kritische kijk op het Wilde Westen.
In een anti-westernroman zijn de personages en gebeurtenissen in het Wilde Westen vaker gewelddadig, corrupt en/of hypocriet. Het zijn anti-helden of gewone mensen die worstelen met het zware leven. Deze romans stellen vaak vragen bij de stereotypen en romantische idealen van het westerngenre en tonen de duistere kanten van de westerse expansie, zoals kolonialisme, racisme en de genocide op de indianen.
Lees meer:
Ik kom nog uit het tijdperk dat er een tekort aan informatie was. Ja, je leest het goed. Informatie was iets dat je moest ZOEKEN!
En we zochten van alles: informatie voor dat ene werkstuk waar je mee bezig was voor school of studie. Daarnaast wilde je graag meer weten over persoonlijke of medische problemen waar je thuis niet over durfde te praten. En natuurlijk wilde je van alles lezen over bijvoorbeeld films, muziek, popsterren, mode, make-up en natuurlijk de liefde.
Maar gelukkig waren er tijdschriften. Eén keer per week of maand kocht je de Popfoto, Tina, Club of de Penny. Samen met je vriendin lekker aan tafel, een pot thee erbij en het blad lezen van A tot Z, en daarna nog een keer. Heerlijke middagen waren dat, waardoor je een stuk wijzer werd. Ahum…
Ineens was er het Internet. Een eindeloze bron aan informatie en amusement. Je kon alles op het internet vinden dat tot voor kort niet eens mogelijk leek. Het werd nu een kwestie van die overload aan informatie goed op waarde te schatten en vooral te filteren op wat wel en niet belangrijk was. Een grote Abyss waarin je leek te verdwijnen zodra je begon te zoeken.
Maar de liefde voor tijdschriften is wel gebleven. Iedere week of maand weer zo’n heerlijk momentje als je het tijdschrift koopt of als het tijdschrift zomaar ineens weer in de brievenbus ligt. De online versie wordt wel eens bekeken, maar niets kan op tegen de papieren versie die op tafel ligt en vaak wordt gelezen.
Het thema veranderde echter wel in de loop der jaren. Oké, misschien bleef de Donald Duck wel héél lang, maar dat was niet ‘not done’ aangezien zelfs onze voormalige minister-president er ook nog steeds één leest. Echt waar!
De Tina en de Club verdwenen, en de Penny ook. Ze werden vervangen door de luxe Vogue, de Harper’s Bazaar, de Bit en ook een stapel woonmagazines. Maar de lifestyle magazines, een paar opiniebladen (voor je imago naar de buitenwereld toe) en mooie tuin- en kookbladen kon je ook niet laten liggen in de winkel. Net zoals de Burda of de Knip voor die momenten dat je ineens in een creatieve Flow zat. (ohja, die ook…)
Zo ging het al die jaren. Stápels tijdschriften werden geconsumeerd.
Maar de laatste tijd verkeer ik in een tijdschriften-identiteitscrisis. Die extravagante modebladen met nu de dochters van voormalige supermodellen en de woonmagazines met veel te strakke inrichtingen, staan mij ineens tegen.
De buitenleven-bladen met al die succesverhalen van prachtige omgetoverde woonboerderijen hoeven van mij ook niet meer. Het klopt gewoon niet met de werkelijkheid.
En van de hobbybladen word ik al moe als ik de voorpagina zie. Het begint allemaal een beetje te vervelen. Dat voelt raar, geen lijfblad meer die helemaal bij mij past en ook niet meer uitzien naar de nieuwste uitgave.
Ik sta voor de kassa en koop een krant en een boek. Een krant met meer verhalen àchter de verhalen, een boek met meer uitwerking van de karakters dan de roddels of looks waarover de tijdschriften gaan.
Tijdschriften veranderen niet, maar ik als persoon ben wel veranderd. Alsjeblieft geen overbodige informatie meer, maar liever verdieping en meer inhoud. De tijdschriften hou ik voorlopig even voor gezien. Beter voor het milieu trouwens ook…
Heeft u al eens de term 'Swedisch Death Cleaning' gehoord? Dit betekent heel kort door de bocht: opruimen voor je sterft. WTF!, zul je meten denken. Dat hoeft toch nú niet?
Nee natuurlijk niet, maar er zitten grote voordelen aan als je hier toch af en toe even over nadenkt en aan de slag gaat. Grootste voordeel: stel dát je dood gaat, door ziekte of plotseling overlijden, dan laat de ander, of anderen, niet met een grote en vaak emotioneel belastende taak achter. Het schept tevens ruimte en rust als je selectief gaat opruimen en je alleen nog omringd door spullen die wel veel waarde voor je hebben.
En geloof me: het geeft echt een goed gevoel om ruimte en rust te creëren als je spullen opruimt, weggeeft, verkoopt of weggooit.
Lees alles hierover in deze recensie betreffende het boek 'Goodbye, things' van Fumio Sasaki, van gast recensente Paula Kuitenbrouwer voor Boekrecensiesblog.
Als recensente zelf een recensie ontvangen over een eigen boek... dat is een lastige! Haha! Maar enorm blij was ik met het aanbod van Sarah Morton om 'Hartstukken' te lezen. En enorm blij was ik met de recensie. Want ik heb Sarah leren kennen als een goudeerlijke persoonlijkheid hetgeen volgens mij ook één van de kenmerken van Autisme is. Mensen met autisme kunnen niet liegen, of willen het niet, hoe dan ook, ze doen het gewoon niet.
Haar recensies zijn dan ook altijd hartstikke eerlijk!
31 augustus 2025
Deze gastrecensie is geschreven door Sarah Morton.
‘Hartstukken’ is de tweede druk van het boek dat al eerder onder de naam ‘Pak van mijn hart’ verscheen, geschreven door Marga van der Vet, oprichtster van Boekrecensies Blog en uitgegeven door Uitgeverij Partout, een nieuwe uitgeverij en online boekenwinkel die uitsluitend werk uitbrengen van auteurs in eigen beheer.
Tot voor kort wist ik niet dat Marga een boek heeft uitgebracht. Het is eerder uitgebracht onder de titel Pak van mijn hart.
Het boek bestaat uit columns, die lezen als korte hoofdstukken. Het zijn dus geen losse opiniestukken, er zit een duidelijke verhaallijn in. Hartstikke duidelijk. Het is grotendeels in chronologische volgorde. Het leest nuchter, plastisch en soms met humor. Het is vanuit het perspectief geschreven van Marga.
Het is geen zielig verhaal en evenmin een aanklacht tegen hoe het is geregeld in de zorg. Marga is juist vol lof over de chirurgen die alles op alles hebben gezet om haar leven te redden. Het is een zware en riskante operatie en haar hart wilde niet meer op gang komen. Hoe dit afliep? Ze kan het navertellen.
Lees verder:
‘Media begrijpen’ is een non-fictie boek dat verscheen in 1964 onder de titel ‘Understanding Media’ en is geschreven door de Canadese auteur Marshall McLuhan. Het heeft de subtitel: ‘De extensies van de mens’.
In 2025 heeft de Uitgeverij ten Have het vertaald en opnieuw uitgegeven.
Marshall McLuhan was een Canadese denker die in de jaren zestig een heel vernieuwende manier bedacht om naar media te kijken. In zijn boek Media begrijpen legt hij uit dat media niet alleen middelen zijn om informatie door te geven, maar dat ze een uitbreiding van de mens vormen. Hij bedoelt daarmee dat elk medium iets van ons lichaam of onze mogelijkheden verlengt.
De afgelopen weken waren spannend voor ons, nou ja niet alleen voor ons (lees: mijn gezin) maar vooral ook voor de héle grote Zwarte Den die voor ons huis staat. Het gaat namelijk niet al te best met onze grote vriend. Hij (of zij? Ik doe maar even hij voor het gemak) is namelijk ziek en gaat misschien wel dood.
Nu denken jullie natuurlijk meteen: dood gaan we allemaal. En dat was ook het eerste dat het Bomen-verzorgen-bedrijf zei dat ik liet langskomen. “Kappen die handel”, zei de man waarbij hij ook nog op andere bomen wees. “En even snel voor een kapvergunning zorgen, mevrouwtje”, zei hij erbij want zonder kapvergunning tilt hij zijn pen nog niet op, of beter gezegd: zijn zaag.
Niet veel later zat ik achter de p.c. om een kapvergunning aan te vragen, nadat ik was bijgekomen van de schrik betreffende de offerte op Whatsapp van de bomen-kapper (in dit geval meer ter zake doende dan de bomen-verzorger). Het ging over een bedrag waar vijf nullen op stonden, gelukkig wel met een komma voor de laatste twee…
Nou die kapvergunning aanvragen is ook nog een dingetje, hoor! Voor iedereen die dit ooit gedaan heeft zonder zijn computer uit het raam te gooien: respect! Zo eenvoudig is het namelijk niet en heb vooral je DigiD code bij de hand en een kopje koffie in de buurt, want na drie verschillende websites ben je terug bij af: de Gemeente bellen! (met de sterke aanwijzing: dáár waar u woont en de boom staat) LOL
Twee dagen later de Gemeente gebeld en ongelooflijk maar waar: binnen een paar uur stonden er twee boomdeskundigen op het erf. “Wat is het probleem, mevrouw?”, vroegen ze terwijl ze zowat onder de boom stonden die, naar mijn inzicht, ieder moment niet alleen ons allen maar ook het hele huis zou kunnen vermorzelen als één van ons te hard zou niezen. Ik wees dus op de boom en een uitgebreide, zorgvuldige inspectie volgde. Opvallend: de mannen gingen vooral op een afstandje staan kijken, naar de conditie van de top, hetgeen de boomkapper alias boomverzorger toch echt niet had gedaan.
De boom mag (volgens de Gemeente: MOET) blijven staan. Joepie, riep ik! (Dachten de boomdeskundigen aanvankelijk wellicht dat ik de boom weg wilde vanwege het uitzicht, de zonnepanelen of te veel vegen op het erf, vielen zij om van verbazing) Ik sprong dus een gat in de lucht waarbij ik zeker halverwege de dertig meter van ons geliefde Zwarte Den kwam. Geen kapvergunning dus! Wel de afspraak dat de boom de komende jaren wordt geobserveerd want wat ik wél goed had ingeschat: de boom heeft het loodzwaar!
Laten we volgende jaar hopen op genoeg regen en goede omstandigheden. Laten we hopen dat het gemene kleine broertje van de eikenprocessierups niet bij ons langskomt om zich in de Denneboom te nestelen en laten we hopen dat de boom nog lange tijd leeft.
Last but not least: volgens de deskundigen zou de boom bij een storm, áls ie zou omgaan, een andere kant op vallen dan daar waar ons huis staat. Ik hoop dus maar dat onze grote vriend op een woeste stormachtige avond niet de slaapkamer binnenkomt vallen, want dát gaan wij dan ook niet overleven…
'Marga goes local' is een zin in een blog op Boekrecensiesblog. Het gaat over hoe leuk het is om voor een lokale krant te schrijven. Niet de New York Times dus, zoals op deze foto hierboven, maar véél dichterbij huis.... Ergens in Nederland, ergens in een regio op het platteland in Zuid-Oost Groningen, waar ik woon en met veel plezier columns over schrijf.
Beste tip ooit: schrijf eens lokaal, wie weet wordt het dan ooit regionaal, nationaal, internationaal!
Lees de blog hier:
Nu ik mijn boekenkast aan het opruimen ben, kom ik veel tuinboeken tegen. Nieuwe maar ook stokoude. Er is iets bijzonders aan een – willekeurig – oud tuinboek. Het knisperen van vergeeld papier, de geur van stof en inkt die decennia heeft gerust in een kast, en de sierlijke lettertypes die ons meevoeren naar een tijd waarin men de seizoenen niet enkel observeerde, maar beleefde.
Oude tuinboeken zijn meer dan slechts handleidingen voor het planten van bloemen of het snoeien van fruitbomen – het zijn vensters naar een andere manier van leven. Vaak mooi, té mooi en onhaalbaar voor de gemiddelde tuinier. Maar ach, wat maakt het uit. De tekeningen, schilderijen of foto’s bewonderen van anderen geeft een mooi gevoel.
Praten over boeken kan vele functies hebben: een bliksemafleider tijdens een lastig gesprek, een opening om het ijs te breken (beste dating-advies ooit!) maar ook een gesprek aangaan over meningsverschillen en misverstanden. Het mooist is het natuurlijk als je kunt praten over een boek indien de ander het boek ook heeft gelezen en er een daadwerkelijk zinvol gesprek op gang komt.
Lees hier het interessante gesprek tussen Sarah Morton, schrijfster van ‘Afwijkend en toch zo gewoon’ en Boris Eustatia, auteur van ‘Nocturne voor Messina’, die haar boek las en hier over met haar via de mail sprak.
Goedemiddag Sarah,
Tijdens mijn vakantie had ik eindelijk meer tijd om te lezen en ja, met veel plezier en interesse heb ik Afwijkend en toch zo gewoon uitgelezen.
Het boek geeft een heel bijzonder inkijkje in het leven van jou die op een andere manier getalenteerd is. Verschillende aspecten maakten echt indruk.
Hoe het toch mogelijk is dat zoveel leraren binnen het speciaal onderwijs toch zo bijzonder ongeschikt zijn en waarom er geen strengere eisen gesteld lijken te worden. Ongeduld, onverschilligheid, desinteresse, tot zelfs ronduit gemeen en daarmee eerder kwaad dan goed lijken te doen. En de een na de ander viel uit met een burn-out. Nu kan ik het me ook voorstellen dat het niet makkelijk is om een klas met kinderen met vaak allemaal hun eigen ‘handleiding’ te onderwijzen (het is voor een deel ook managen om het allemaal in goede banen te leiden), maar juist dan verwacht je dat leraren getoetst en geselecteerd worden op bepaalde competenties waarbij invoelendheid en stressbestendigheid toch wel basisvoorwaarden lijken. Als kwetsbaar kind heb je behoefte aan stabiliteit en dat lijkt wel het laatste wat geboden wordt.
Ontzettend pijnlijk vond ik het om te lezen hoe lastig het was voor jouw ouders om jou de weg naar snellere en meer zelfredzaamheid te laten bewandelen. Nu weet ik ook, ouders zijn ook maar mensen, maar bij het lezen van jouw boek leek mij jouw ‘handleiding’ ook weer niet de meest ingewikkelde. Maar dat is misschien makkelijk gezegd. De worsteling tussen angsten en verlangens en de andere manier van uiten van emoties, vaak het niet kunnen uiten, zal ook niet eenvoudig zijn. Ouders hebben hun eigen problematieken, et cetera, maar voor een kind is dat echt ingewikkeld.
Bijzonder vond ik de beschrijving van de taxiritten-terreur. Waarom lukte het aanvankelijk niemand uit jouw omgeving om met nog meer geduld en compassie, stap voor stap het zelf-reizen proberen aan te leren, zonder te hard te pushen, maar ook weer niet te zacht (wellicht is het vinden van die balans zo lastig)?
Het PGB. Jij schrijft het ook, ergens begrijpelijk dat er geld verdiend moet worden, maar het lijkt zo ijskoud. Geen geld meer, dan geen contact meer, ondanks alles wat er aan bijzondere band was opgebouwd. Van hulpverleners zou je toch mogen verwachten dat ze weten hoe kwetsbaar kinderen zijn. Kon er echt niet iets meer nazorg geleverd worden.
Interessant om te lezen over Luka. Zeker ook in het laatste deel waarin zij terugschrijft dat zij niet in de gaten had hoe belangrijk ze voor jou was. Dat geeft aan hoe lastig communicatie is. Wat je denkt uit te zenden en wat je ontvangt. Het kan op alle manieren fout gaan. Zeker als je heel gevoelig bent, dan dreigt er voortdurend kortsluiting.
Ook het wel en wee van jouw twee katten. Je doet zo je best en toch ging het niet goed met de beestjes. Dat drukte goed de onmacht uit en wat jij schrijft: ‘er is meer nodig dan alleen aandacht en goed eten geven.’ Dat die beestjes blijkbaar gevoelig zijn voor sfeer en die signalen oppakken. Maar hoe doe je het goed als jezelf een ongelukkige fase doormaakt en het niet ziet en ook niet meer te geven hebt?
De correspondentie tussen jouw vader en Kreiger, het geeft een bijzonder inkijkje. Ook trouwens dat jouw vader jouw adoptievader blijkt te zijn en zo liefdevol als mogelijk jou probeerde op te voeden (lezende dat hij geen al te makkelijke vriendin had, om het zachtjes uit te drukken…).
De brief vanuit jouw stage en jouw reflectie daarop. Bij het lezen van: ‘ik zocht de vaatwasser’ (in de bovenste kastjes) toen dacht ik ook even ‘oei dat is wel apart’, maar als je dus ‘vaatwasmiddel’ bedoelt, dan berust het op een ontzettend pijnlijk misverstand. Onbewust maakte ik mij dus blijkbaar ook even schuldig aan waar zoveel anderen zich schuldig aan maken, ondanks jouw hele boek gelezen te hebben. Doodzonde dat er zo weinig kans lijkt (de tijd niet genomen wordt) om goed met elkaar te communiceren. Dat mensen zo snel hun conclusies trekken en daar niet meer op terug willen komen. Ik had gedacht dat er inmiddels wel meer kennis was over kinderen met een spectrumdiagnose.
Jouw fascinatie voor de glazen vazen vond ik ook een erg sterke toevoeging aan jouw boek omdat je daarmee ook een heel bijzonder inkijkje geeft in jouw belevingswereld en tegelijkertijd ook een beeld geeft hoe dat voor de omgeving overkomt. Ja, dat je een bijzonder kind was.
Opvallend ook dat ik nergens in jouw boek iets van medicijngebruik tegenkom en wel heel veel depressies voorbij zie komen, waarvan een aantal zeer ernstige (zorgwekkend). Zou dat ergens geholpen kunnen hebben, denk je?
Nog veel meer interessants, maar dat is wat grotendeels ook Kreiger in het voorwoord schrijft en Marijke Otten in het slotwoord. Ik doe niet mee met zeggen dat ik het ‘knap’ van jou vind dat je een boek hebt geschreven, want daar zit ook iets in van ‘dat had ik niet van je verwacht’. Ik ben wel ontzettend blij voor je, dat het talent dat in je zat, eruit heeft mogen komen!
Fijn dat ik het boek gelezen heb en ik verwacht dat ik regelmatig nog aan bepaalde passages terug zal denken, zeker nu ik weer opnieuw vader ben (een dreumes is Adam nu) en ik weer veel meer met andere baby’s en jonge kinderen te maken krijg. Ieder kind is bijzonder er moet op zijn/haar eigen manier aandacht en liefde krijgen om te kunnen groeien.
Hartelijke groet,
Boris Eustatia
Hallo Boris,
Bedankt voor je uitgebreide reflectie. Ik ben er heel blij mee. Die zou goed passen op Boekrecensiesblog.
Dat zou helpend zijn, niet alleen voor mijn boek maar ook voor andere ouders, jongeren en kinderen die in zo een situatie zitten.
Het lijkt mij ook niet makkelijk om een klas kinderen of jongeren te begeleiden met allemaal hun eigen gebruiksaanwijzing, emoties en noden. Dat moeilijk opvoedbare vond ik zelf ook wel weer meer vallen. Als leerlingen echt opstandig waren, dan was dat vaak een reactie op hoe ze bejegend werden. Sommige leerkrachten waren gewoon aan het botvieren.
Mooi verwoord: ‘De worsteling tussen angsten en verlangens en de andere manier van uiten van emoties, vaak het niet kunnen uiten, zal ook niet eenvoudig zijn. ‘
Vaak wist ik wel wat ik wilde en nodig had, maar kon het niet goed verwoorden. Ook als ik de woorden vond, leek het dat het niet landde bij mijn ouders of ze er een andere wending aan gaven.
Zij hadden inderdaad hun eigen zorgen, moesten maar zien hoe ze alles rond breien, werk, gezin en het regelen van hulp.
Aanvankelijk was er niemand die het probeerde, om mij zelfstandig te leren reizen. Zelfs voor uitjes gingen we meestal met de autobus van mijn vaders vriendin. Totdat er een begeleidster was die me leerde zelfstandig reizen.
Inderdaad wel koud om maar geen contact meer te hebben als het PGB stopt, ook geen waakvlamcontact voor lopende processen, zoals mijn opleiding. (Mijn begeleidster Liesbeth is nog wel een keer op bezoek geweest. Haar opvolger Caroline wilde helemaal geen contact meer.)
Die brief van Luka en later de ontmoeting heeft veel geheeld voor mij. De band tussen ons had ik me toch niet verbeeld. Het heeft ook bijgedragen aan mijn herstel dat ze mij toevertrouwde wat er was gebeurd. Wel een pijnlijke miscommunicatie dat ze niet zag of niet kon zien (door haar eigen depressie) dat ze belangrijk voor me was.
De brief tussen mijn vader en Kreiger, ik heb getwijfeld om die te plaatsen, omdat het wel privé is. Maar het maakt ook veel duidelijk.
Dat iemand anders mij verwekt heeft, heeft de band tussen mijn vader en ik niet aangetast, integendeel. Dat hij mij heeft opgevoed als zijn dochter, maakte zijn liefde nog duidelijker.
Over die vaatwasser in de brief van het stagebedrijf. (Zelf noem ik dat een afwasmachine, dus ik ga er vanuit dat het idd een verspreking was, dat ik vaatwasmiddel bedoelde) Ja, ook wij hebben last van snelle oordelen, maar het verschil is dat we erop kunnen reflecteren en de ander de kans geven om opheldering te geven.
De brief van een stagebedrijf kwam pas een maand later, na aandringen van een begeleidster.
Ik voel me er wel rot over hoe ongelukkig mijn katten zich hebben moeten gevoeld in het begeleid wonen. Er waren ook fijne momenten, zoals als ze op schoot lagen.
Pas toen ik zelfstandig ging wonen, gingen ze ook spelen. Pas achteraf besefte ik dat ze zich ook gedeprimeerd zullen hebben gevoeld eerst.
Veel succes met je eigen werk. Je hebt een scherpe blik en kunt je goed verplaatsen.
Ook veel liefde en geluk gewenst in je gezin.
Hartelijke groeten,
Sarah
Voor Boekrecensies Blo schreef ik een recensie over het boek' Persona non Grata' van Rutger Willem Weemhoff.
Zie de link hier:
Het is een roman gebaseerd op ware gebeurtenissen van dr. Eduard Kommer. Ik heb het boek met veel plezier gelezen en was ook wel af en toe geëmotioneerd door zijn levensverhaal. Vooral de hoofdstukken over het artsenverzet in de Tweede Wereldoorlog. Wat een held, en wat een moed om als arts door te gaan met het uitoefenen van het vak, voor alles en iedereen, terwijl de Duitsers de duimschroeven steeds verder aandraaiden en hulp aan Joden op een gegeven moment zelfs strafbaar werd.
De auteur heeft zich voor deze roman laten inspireren door het leven van Dr,. Jan Cornelis, aan de hand van uitgebreide research in de nalatenschap. Jan Cornelis leefde van 1906 tot 1975. Hij was de vader van de echtgenote van Rutger Willem Weemhoff, namelijk: Tineke Cornelis.
In het hoofdstuk 'Verantwoording en toelichting op het bronmateriaal' vertelt de auteur uitgebreid over zijn research, de inspiratiebronnen en per hoofdstuk of deze op ware gebeurtenissen is gebaseerd of dat het verhaal fictief is.
Rutger Willem Weemhoff eindigt het boek met een dankwoord aan zijn vrouw én aan Jan Cornelis zelf:
Boekrecensiesblog bestaat al sinds 2017 maar ik kan gerust zeggen dat ik al veel eerder ben begonnen met recensies over boeken maken. Met mijn moeder en tante had ik een soort verbond: we lazen dezelfde boeken en bespraken of schreven hierover aan elkaar. Geheel ongedwongen en met veel enthousiasme, ontstonden zo de eerste recensies. Het boek was uit (of: er was niet doorheen te komen) en we deelden onze oordelen met elkaar. In de loop der jaren werd ik steeds handiger in een boek samenvatten en mijn mening er over te geven.
Maar dit was soms niet genoeg. De kiene tante schreef in haar brief terug: “Maar waarom dan? ” Of: “Wáár heb je dat gelezen, ik kan die alinea niet vinden…” Zodoende werden de recensies uitgebreider compleet met notities en aanstrepen van alinea’s. Om de (vaak geleende) boeken netjes te houden maakte ik die aantekeningen in een schrift.
Een tijdje geleden had ik een discussie met mijn vader (1929) over het woord ‘dystopie’ of in dit geval: ‘een dystopische roman’. Hij kende het woord niet. Ik legde uit wat het woord betekent en dat dit tegenwoordig een vrij bekend genre is. Ook wees ik hem op klassiekers zoals ‘1984’ en ‘A Brave New World’. Dat zijn dus dystopieën.
Hierna volgde dé vraag: “Maar wat vind jij nu zo leuk aan een dystopie?¨ Nou, dat antwoord is niet zo moeilijk. Ik heb vier verklaringen en misschien spreek ik ook namens jullie?
Lees verder op Boekrecensiesblog: klik hier
Er is iets in het duister van grotten dat ons aantrekt én afschrikt. Al sinds mensenheugenis zijn grotten plekken van geheimen, echo’s en oergevoelens. Wie een grot betreedt, stapt een andere wereld binnen — een wereld zonder horizon, zonder tijd, zonder daglicht. Een wereld waarin we onszelf niet langer kunnen vertrouwen op zicht, maar moeten varen op intuïtie.
