Jezus ook. Allah, Mohammed, het klinkt behoorlijk mannelijk. Jahweh idem. Boeddha: een man. De hindoegoden? Namen als spierballen. Winti, voodoo: mannen met macht. Sikhisme, jaïnisme, bahá’í, taoïsme, confucianisme, shintoïsme, zoroastrisme, zelfs als het ingewikkeld of abstract wordt, staat er ergens toch weer een of andere kerel aan de top uiteindelijk, wijsvinger omhoog.
En als de Dood verschijnt?
Altijd maar weer die Man met de Zeis. Weliswaar in een zwarte rok, maar toch, volgens mij heeft ie toch echt een piemel..
Toeval bestaat niet in de theologie.
Religies presenteren zich graag als eeuwig, tijdloos en goddelijk geïnspireerd. Kijk je iets beter, dan zie je vooral iets anders: ze zijn ontworpen door mannen, voor mannen, in tijden waarin mannen alles bepaalden. Dat is dus ook nu nog steeds het geval. God als opperpatriarch. De God der Wrake. Alwetend, almachtig, streng, maar rechtvaardig. Een kosmische vaderfiguur met managementtaken. Om de mannenboel bij de les te houden. Een soort Trump.
God als Godfather. Een maffiabaas dus.
Dat verklaart ook waarom God zelden twijfelt, nooit menstrueert en geen zwangerschapsverlof nodig heeft. Waarom Zijn woede episch is, maar Zijn zorg vaak conditioneel. Waarom Hij oorlogen sanctioneert, maar empathie meestal via Engelen (tussenpersonen) laat lopen.
God spreekt tegen Adam, terwijl Eva geacht wordt devoot te luisteren.
Vrouwen mogen meedoen, maar dan wel graag in bijrollen: Maagd, Moeder, Heilige, Hoer.
Zelfs stromingen die beweren geen persoonlijke god te hebben, ontsnappen niet aan het patroon. De aanjagers van de Verlichting hebben een baard. De leermeesters van het tegenwoordige techtuig hebben alle een mannennaam. De hoogste, Musk, moet ons nog maar eens goed uitleggen, hoe dat zit met die negen kinderen?
Waarom zijn onze (half-) goden altijd kerels?
Omdat macht zich projecteert. Wie de wereld wil beheersen, schept eerst maar es een god die op hem lijkt. En wie eeuwenlang de dienst uitmaakt, schrijft zelfs het hiernamaals naar zijn hand, net zo makkelijk. De hemel is dus geen mysterie, maar eenvoudigweg een bestuurslaag.
Misschien is de echte vraag niet waarom God een man is, maar wat er zou gebeuren als Hij dat niet was.
Een vrouwelijke God dan maar doen?
Zou barmhartigheid geen voetnoot zijn?
Zou schuld echt anders verdeeld worden?
Zou het lichaam ineens minder verdacht zijn?
Zou de dood er in een minirokje meer sexy uitzien dan een kerel met een zeis?
Hmmm, zijn vrouwelijke heiligen zoveel beter dan?
Dat Moeder Teresa in 1980 geld aannam van de Haïtiaanse dictator Baby Doc kwam haar ook op veel kritiek te staan. Onder het bewind van deze dictator kwamen meer dan 30.000 mensen om het leven. Negen jaar later legde Moeder Teresa bloemen op het graf van Enver Hoxha en liet ze zich positief uit over deze Albanese dictator. De heerschappij van Hoxha werd gekenmerkt door de stelselmatige eliminatie van de oppositie, gebruik van de doodstraf of lange gevangenisstraffen voor zijn politieke tegenstanders en deportatie van hun gezinnen naar afgelegen dorpen. Hoe fris is dat? Ook dat zette dan ook bij velen kwaad bloed. Zij streed ook uiterst fel tegen abortus. Vandaar dat de Paus er als de kippen bij was om haar niettemin ‘heilig’ te verklaren.
Voorstel:een God zonder geslachtsdeel
Misschien krijgt God ooit nog eens geen geslacht. Of gaan we voor helemaal geen God, verklaren we hem toch gewoon eindelijk es morsdood!? Tot die tijd blijft het hoe dan ook opvallend stil aan de vrouwelijke kant van het universum.
En dat zegt uiteindelijk minder over God, dan over ons, mannen..
Reactie plaatsen
Reacties