Van de doden niets dan goeds

Ik wil gewoon ook nog wat zeggen. Ik heb niks opgeschreven. Paul, dat je bent overleden. Dat is raar om te zeggen. Dit voelt ineens zo onecht.

Wij kenden jou vooral als naaste buren, we hadden een geweldige band. Dat klinkt misschien simpel, maar zo was het wel. We zochten elkaar vaak op. Er was altijd wel wat. We praatten. Over van alles. Het werd bijna altijd later dan de bedoeling was. En dan dronken we een wijntje. ‘n Wit wijntje. Zo gezellig. 

Jij hield van dat soort momenten. Dat er even niks hoefde. Dat niemand vroeg hoe laat het was. Dat je gewoon bleef zitten. Met dat witte wijntje. En wat hebben we veel gelachen. Om kleine dingen. Flauwe grappen die echt nergens over gingen. Iemand die een glas omgooide. Zonde! Iemand die hetzelfde verhaal nog maar es een keer opnieuw vertelde.

Een heel enkele keer dacht ik: nu is het wel genoeg.  Dan moest die fles toch eerst nog even leeg.  En de volgende werd al snel ontkurkt.  Dan werd het toch ineens weer zo onwijs gezellig.

Ik denk nog terug aan dat weekend. Met z’n vieren op stap. Jouw idee. Even weg. Gewoon doen. Het was bloedheet in die camper. Dat we in ons blootje waren, viel eigenlijk niet eens op. We leefden buiten. s’ Middags trakteerden wij  jou op een wit wijntje, je ging staan rommelen in dat mini-ijskastje. En ja hoor, ijsblokjes! Je gooide er plotseling eentje naar me toe. Lachen was dat.

Je had daar niet veel nodig.  Een stoel.  Of geen stoel. We stonden, of lagen zo'n beetje. Dat voelde zo gewoontjes. Alleen moesten we soms zo lachen. Die keer dat jij die goedkope nepchampagne als een idioot had zitten schudden. Hoe jij mij-he-le-maal met dat  fluim onderspoot. Zelfs Arie moest erom lachen. Ja toch Arie!? En nou ben je er niet meer, Paultje. Ineens, hoppa, weg, uit het leven gerukt. 

Els,, wat vind ik het rot voor je. Zo’n lieve man. Die ga je heel erg missen. Anders wij wel. 

Nu sta ik hier.
En nu is er nog even geen sprake van een wijntje. Dat merk ik ineens heel sterk. Dat dat er niet is. Dat hij er niet is. Dat niemand zegt: ach joh, nog eentje dan. Dat maakt het ineens heel stil.

Ik mis hem nu al. 
Meer dan ik dacht.
Meer dan gezellig, dat was het. 

Dank jullie wel. 

Proost, ouwe reus.