Steenbokjes
dolen wij darrend
langs de afgronden
van onze liefde
het pad al smaller
steil omhoog
roept de dood ons?
onze verliezen tellend
stinkend daar diep
beneden ons
al onze vrienden
zij smeken ons
blijf toch leven
zolang het nog kan
gaan wij voort
voetje voor voetje
kreupelend
ziende blind
ons lot tegemoet
de dood lacht ons uit
hij kan wachten
als geen ander
wij weten beter
zullen eeuwig leven
in dit gedicht
over onze liefde
die niet dood te krijgen is
springlevend
als jonge steenbokjes
vieren wij dit feestje
te samen
te leven
te sterven
klimmen wij hoger
en hoger
Reactie plaatsen
Reacties