Het was in de jaren zeventig dat ik als jonge acteur een soloprogramma maakte, - toen zo ongewoon dat ik destijds de eerste was die zoiets deed, met als titel 'De Jongste Dag'. Ik trad op in tal van vermommingen, (die verkleedpartijen vonden gewoon op het podium plaats). Ik speelde de meest uiteenlopende types, altijd met een politiek satirisch tintje. Ik werd ondersteund door een ongelofelijk goede band. Muziektheater dus! Het hoogtepunt van de avond bestond uit een act over homohaatster Anita Bryant (zie foto). Zij was overtuigd van de zondigheid van homoseksualiteit; homo's zouden per definitie ongelukkig zijn en verandering van sekse nodig hebben. Bryant, die lid was van een tot de Southern Baptist Convention behorende kerk, baseerde haar overtuiging op haar christenfundamentalistisch geloof Deze heksachtige vrouw was in die tijd het boegbeeld van alles wat nu als extreem rechts gezien wordt. Haar huiveringwekkende homohaat ging alle perken te buiten. Zij had een interview gegeven aan het blad Playboy waarin zij, - onder veel meer, uitlegde hoe homo's elkaars zaad aten..bah, bah en nog eens bah natuurlijk. Haar rabiate teksten werden integraal door mij overgenomen en in no time bouwde ik als dragqueen in blauwe jurk en met zwarte pruik en gestifte lippen een act over dit secreet van een vrouw, waarna het publiek het in zijn broek deed van het lachen. De setting was een nachtclub sfeertje met Anita op een barkruk, van waar ik haar hilarische teksten naar de zaal afvuurde, afgewisseld met lijzige EO liedjes, zoals deze:
eens zal 'k bij de Here zijn,
weg zijn dan de angst en pijn,
nooit meer tranen in mijn oog,
als ik ben bij de Heer van Omhooooog..
Bij deze laatste tekst bewoog ik mij zover mogelijk naar achteren op de kruk, een enorme stijve suggererend..
Er klonk steevast groot gejuich vanuit de zaal. Het programma was zo succesvol dat we het in totaal 132 x in tal van theaters door het hele land gespeeld hebben.
Op een goeie dag werd ik gevraagd door een groepje Belgische homo's om op te treden op een homofestival. Dat zou zich vnl. gaan afspelen in een hele grote circustent in Antwerpen. Ik zei natuurlijk ja, en toen ik na verloop van tijd op weg ging naar Antwerpen werd ik na de juiste afslag er vanzelf naar toe geleid dankzij de hoogst uitdagende affiches, en ja: de giga circustent was meer dan imposant. Er bleken duizenden homo's op het festival af te komen. Bij de ingangen stonden Belgische gendarmes met herdershonden, zg. om de orde te bewaren. Aan de stroom van mooi verklede en fraai uitgedoste flikkers, die zich verdrongen om naar binnen te komen, kwam geen einde. Eenmaal in de tent beland werd ik door de organisator naar een geïmproviseerde kleedkamer geloodst, waar ik binnen de kortste keren omringd werd door homo's die mij al dan niet in een tutuutje uitbundig welkom heetten en om mijn hals gingen hangen om mij eens lekker af te lebberen. Ik hees mij in mijn jurk en begon mij te vermommen als Anita Bryant. Nadat het na talloze hilarische acts mijn beurt was om op te treden, voelde ik mij als een vis in het water, ik had immers al zo'n 100 x opgetreden en het optreden ging erin als Gods woord in een ouderling.
Toen ik 'klaar' was werd de menigte werkelijk uitzinnig, hier en daar wilde men het podium beklimmen, totdat de organisator ingreep, de microfoon pakte en de goegemeente uitlegde dat ik getrouwd was en twee zoontjes had. Hij is dus HETERO riep hij zo hard hij kon. Het bleek mijn redding. Ik kon nu helemaal niet meer stuk. Huilend vielen sommigen mij om de hals. Ook mij is dit gebeuren mij altijd bij gebleven.
Je bent hetero, so what?
Reactie plaatsen
Reacties