Ik speelde vanaf het begin in 1997 ,met veel plezier de rol van bad guy in de dagelijkse serie Goudkust. Ik kreeg het drukker en drukker en zat na verloop van tijd zo'n beetje in de helft van alle scenes. Op zondagochtend zat ik nog teksten te leren. Vaak begonnen de opnames al heel vroeg. Als ik dan de schmink binnenkwam trof ik daro reeds de dames. Dit groepje werd steevast door een vrolijk 'Monumentenzorg?' van mijn kant op stang gejaagd. Vervolgens begonnen dan om acht uur 's ochtends (bijvoorbeeld) alle scenes in de slaapkamer. Je kleedde je dus snel weer uit en moest dan vaak hoogst romantisch in de weer met je echtgenote of liever nog maîtresse. Kaarslicht en gefluister, dat werk. Hoe dan ook, het was keihard werken om gemiddeld 1 aflevering van 25 min. per dag te maken. (Bij de film maak je hooguit 5 min.).
Op een gegeven moment wilde ik in de komende contractbespreking wel een aantal eisen op tafel leggen m.b.t. salarisverhoging en idem onkostenvergoeding e.d. We werkten op basis van viermaandscontracten, hetgeen illegaal was. Zo kon Ome Joop van den Ende gemakkelijk mensen die niet bevielen snel lozen. Je moest voordat zo'n nieuwe viermaands contractperiode weer inging zelf om een contractbespreking verzoeken. Zo niet, dan werkte je door onder dezelfde arbeidsvoorwaarden als voorheen. Ik had al een paar maal aangekaart dat ik zo'n bespreking wou, maar daar werd niet op gereageerd. Als de datum verstreek had de producent natuurlijk alle macht om je steeds neen te verkopen als je dan alsnog ergens om vroeg. Het was vrijdagmiddag en niemand van de productie had van zich laten horen. Dit zinde mij in het geheel niet en ineens kreeg ik een helder idee. Mijn contractperiode liep op zijn eind en er was nog geen nieuw contract. Als ik nu eens as maandag niet meer kwam opdagen? Ik overlegde een en ander met mijn echtgenote, - we hadden toen al vier zoons, maar zij was het er gloeiend mee eens. Zondag rustdag ( geen tekst meer te leren) en de maandag brak aan. Heerlijk uitslapen in plaats van in de vroege ochtend je collega actrices aflebberen in de slaapkamer. U moet weten: het opnemen van zo'n productie is een monsterklus waar behalve de acteurs tientallen mensen aan meewerken. Het is een goed geoliede machine en daar moet niets tussen komen, dan loopt die machine vast.
Na niet al te lange ging de telefoon. Waar blijf jij? blafte het aan de andere kant van de lijn. Hoezo? vroeg ik zo onnozel mogelijk. Je bent toch godomme ingeroosterd man, wat maak je ons nou!? De temperatuur begon al aardig op te lopen.
Hoe laat kun je er zijn, of moeten we een auto sturen, zeg het nou maar! Ik haalde diep adem, en zei toen: ik kom helemaal niet meer! Stilte (voor de storm). WAT?! ben jij gek geworden? We stellen je aansprakelijk als je er niet binnen een uur bent. Ik slikte even. Hou op met die flauwekul, als je nu niet komt zit er morgen een andere Henri in! Ik vermande me. Wat let je? zei ik. Enne...even nog dit, ter info: er loopt helemaal geen contract meer met mijn persoontje, dus bespaar je de moeite.
Stilte.
De hoorn werd nu op de haak gesmeten. Ziezo, de kogel was door de kerk. Na dik een kwartier kwam de hoogste baas zelf aan de lijn en vroeg: Wat wil jij nou eigenlijk?! Daar had ik ze. Ik somde mijn eisen op en er werd opnieuw opgehangen. Ik zou minstens de helft meer gaan verdienen en ruim meer aan onkostenvergoeding ontvangen. Even later begon de - (toen nog!) fax te ratelen. Contractperiode wordt verlengd onder de door dhr. R.W. Weemhoff ingebrachte condities, te weten...etc. En het eindigde met de tekst: in de hoop op een verder plezierige toekomstige samenwerking, getekend door...
Acteurs zijn de meest onzakelijke mensen die er rondlopen op aarde. Wanneer er weer vier maanden verstreken waren kreeg ik het druk. Men kwam een voor een bij mij langs of ik hen wilde helpen ivm hun naderende contractbespreking...
Reactie plaatsen
Reacties